ı gerçəkləşdirməyə çalışıram. Sənin bütün xəyalların mənsizdi, mənim isə içində sən olmayan xəyalım yoxdu...
Yanaqlarının allandığını hiss edə bilirdi Jalə.
- Bilərək eləyirsən!
- Nəyi?
Əlinin baxışlarından həqiqətən də nə etdiyni anlamadığı bəlli idi. Jalə əli ilə üzünü örtüb:
- Tarixin ən axmaq romantiki mənim qarşıma çıxıb – deyə pıçıldadı.
Əli isə hələ də “nəyi? De görüm nəyi?”- deyib dururdu...Elcan telefonun titrədiyni hiss edib, ofuldayaraq gözlərini qarşısındakı qızdan ayırdı. Ekrana baxmadan zəngi açıb:
- Nə var əmi oğlu?
- Nə var?! Burdan ora zəng eləyirəm, verdiyin cavaba bax!
- Da gündə 5 dəfə zəng eləyəndə nə cavab gözləyirdin ki? Siam ekizi olsaydıq bu qədər səsini eşitməzdim ee.
- Yaxşı, yaxşı. Mən burda puluma qıyıb bununla maraqlanıram, bu mənə minnət eləyir.
Elcan başını yelləyib, “hmm. Elə mənlə maraqlanırsan ee” deyə pıçıldadı.
- Nə dedin?
- Heç, heç. Nolmuşdu?
- Heç... A, hazır zəng eləmişkən o necədi?
- “O”nun öz telefonu var. Burda telefonçu qızam sənin üçün?
- Bilirəm telefonu var, amma hazır zəng eləmişkən...
- Düzünü de, neçə dəfə zəng eləyib qızın zəhləsini tökmüsən?
- Cəmi 1-2-3-4-5 dəfə...
- Ay maşallah!
Elcan birdən bic-bic gülümsünüb, mənalı-mənalı köks ötürdü. Əlinin diqqqətini çəkdiyini hiss edib:
- Əli, düzünü deyəcəm, o bu dəqiqə oğlan qrup yoldaşları ilə diskoya getdi.
Əli yerindən dik atılıb, az qala əlindən sürüşüb düşən telefonu bərk sıxdı. Biraz özünə gəlib, telefonu qulağına yaxınlaşdırdı. Səsindəki təlaşı gizlətməyə çalışaraq dedi:
- O-oğlan qrup yoldaşları? Əminsən? Yəni mütləq 7-8 qız da var idi yanlarında hə?
- Nç, hamsı oğlan idi. Nəysə əmi oğlu, mənim dərsim başlayacaq. Bye!
Elcan telefonu söndürüb , güldü.
- Niyə elə dedin? Yenə bura gələcək.
- Onsuzda həftə səkkiz, mən doqquz burdadı. Həm biraz qısqansın gəlinbacı, belə yaxşıdı.- deyib, göz vurdu.
Jalə özünü narazı göstərsə də, özüdə buna sevinirdi. Gözlərini qıyıb, yenə qarşı masadakı qızı süzən Elcaan tərs-tərs baxdı.
- Zeynəb bilsə