getdikdən sonra birdən-birə Zeynəb onunla maraqlanmağa başlamışdı. Özünə etməsə də, hər gün Jaləyə zəng edib onun nə etdiyini soruşurdu. Rəşid bəylə Yetər xanımın toyu olmuşdu belə. Hətda Rəşid kişi sırf Əliyə acıq vermək üçün onu tez-tez “xoşbəxt yuvalarına” qonaq çağırırdı. Təbii ki, yazıq Əli hər gedişində dünyaya gəlməyinə belə peşman olurdu. Şirkət biraz da Əlinin səyləri nəticəsində irəli gedirdi. Atıq digər şəhərlərdən də onlara lahiyə təklifi gəlirdi. Ən maraqlısı o idi ki, bunun səbəbi Əlinin beşikli uşaq otağı-tualet lahiyəsi idi. Rəşid bəyin deyimiylə “bir dəli quyuya daş atdı, 100 ağıllı çıxara bilmədi.”. Hər kəs az-çox xoşbəx idi, bir tək Əlidən başqa...

Əli yerindən dik atılıb, az qala əlindən sürüşüb düşən telefonu bərk sıxdı. Biraz özünə gəlib, telefonu qulağına yaxınlaşdırdı. Səsindəki təlaşı gizlətməyə çalışaraq dedi:
- O-oğlan qrup yoldaşları? Əminsən? Yəni mütləq 7-8 qız da var idi yanlarında hə?
- Nç, hamsı oğlan idi. Nəysə əmi oğlu, mənim dərsim başlayacaq. Bye!
Əli telefonun üzünə bağlandığını eşidib, boş-boş ekrana baxdı. Nömrəni yenidən yığmağı düşünsə də, fikrini dəyişdir. Başını yelləyib, təhdidkar tonda:
- Sən görərsən! – deyə qışqırıb, hava limanının geniş gözləmə salonundan çıxmağa tələsdi.
Telefonu cibinə atdıqda qutuya toxunub səs çıxardı. Cəld qutunu cibindən çıxarıb, əzilib-əzilmədiyini yoxladı. Yox, sağlam idi. Hər ehtimala qarşı digər cibinə qoydu. “bu dəfə mənimlə qayıtmalı olacaq! Qayıdacaq...? of, o ifritə evlilik-filan bilməz indi. Evli qadının nə işi var Almaniya da, gəl evində xanımlıq elə desəm başımı-gözümü yarar. əşi ən azından barmağında üzüyüm olacaq. Da ürəyim partlamayacaq ki, kim baxdı-baxmadı. Nəysə, başqa cür təklif tapmaq lazımdı. Bir şəkildə etiraz edə bilməyəcəyi. Görəsən üzüyü ona verim, o təklif etsin? Nə deyirəm ə mən?! Başımı xarab edirlər... Əli, öz ölüm fərmanına imza atırsan, xəbərin var? – deyə düşünüb, başını buladı. Birdən gülümsəyib- amma buna dəyər...”
O taksilərə tərəf tələsərkən, Jalə