ə hər şeydən xəbərsiz Zeynəblə danışmağa davam edirdi. Elcan isə gözlərini yerə dikib, özünü peşman göstərməklə məşğul idi...
SON!
Müəllifdən: Həyat müştərəkdir. Ortaq deyil, müştərək. Qarşılıqlı vermək, qarşılıqlı almaq... Bir-birinə addım adım yaxınlaşmaq. Hər kəsin xəyalları, arzuları var. Əsla bu arzulardan birisinə görə əl çəkməyin. O an bu fədakarlıq sizə kiçik gəlsə belə, zamanla sevginizi yeyib-bitirəcək qədər böyüyəcək. İnsanlar fərqlidir. Bu fərqliliklə yaşa bilməyin yolu özünü qarşındakına bənzətmək deyil, qarşındakını qəbul etməkdir... Olduğu kimi, hər halı ilə. Həyatın sizin olduğunu unutmayın, sonra da ikinizin olacağını unutmayın. Yoldaş olmaq eyni yolda yanaşı addımlamaq deyil,f ərqli yollarda belə olsanız əlini buraxmamaqdır... Fərqli yollar, fərqli düşüncələr, fərqli həyatlar. Əli və Jalə kimi. Amma bütün bunlara rəğmən ayrılmayan əllər. Əli və Jalə kimi... bu hekayəm çoxda romantik olmadı, dramatik səhnələrdən də kasıb idi. sadəcə gülüş vardı. Ümid edirəm azda olsa düşünməyə vadar edəcək gülüş-özünüzü... oxuyan və bəyənən hər kəsə təşəkkürlər hörmətlə: Cəmilə