artıq.
Velosopedi foto yerinin qabağında saxlayıb içəri girdim. Heç kim yoxuydu ən azı müştəri olaraq. Arıq, eynkli bir kişi çıxdı və “Buyurun” dedi. Bir yandan sanki kim olduğumu anlamış kimi bir ayağını arxaya gedməyə hazır qoyub məndən cavab gözlədi.
“Salam” dedim.
“Salam” dedi və üzündə tələskən ifadə canlandı.
“Səhər bura atam kartla şəkil qoymuşdu...”
“Hazırdır, 1.40 qəpik” deyib pərdələri aralıyaraq arxaya getdi. Ordan balaca bir paketlə gəlib mənə uzatdı.
Ona 10 manat verib “Buyurun” dedim və şəkilləri aldım.
Deyinə- deyinə yenə pərdələri araladı və pulun qalıını mənə qaytaranda “Xırda verində” dedi.
“Olanım budur deyib” qalığı aldım. Çıxanda “Çox sağolun” deyə əlavə elədim.
“Elə mənimdə olanım bu oldu indi. Aparatın düzəldilməyi allah bilir nə qədər aparacaq.” Deyəndə dükandan çıxdım.
Velosipedə oturmamış birinci şəkillərə baxdım. Arxa-arxaya verib dəli kimi baxırdım.
Son 3 şəkil dəhşətliydi. Elizabet narahat baxışlarla yuxarı baxırdı və sol əli yuxarda asılı qalmışdı... və həmin şey hər nədisə əlini buraxıb çevrilib gedən vəziyyətdə... Qeyri ixtiyari “Zirzəmiyə” dedim pıçıltıyla. Çevrilmişdi və yenədə bir qaraltı kimiydi amma daha aydın görünürdü. Uzun dırnaqlı zil qara əllər. Digər şəkilə baxdım. Bu şəkildə sadəcə Elizabet idi və gülürdü. İşıqlar sönməzdən əvvəl çəkdiyim son şəkil.
Bu şəklə tək baxmadığımı hiss edəndə üstümdən qaynar su tökdülər elə bil. Pilləkəndə kiminsə dayandığını eşitdim. Yavaşca başımı çevirdim və yuxarıya baxdım. Düzdü heç kim yoxuydu amma... niyə məndən bir pillə yuxarıda kiminsə dayandığını hiss edirdim? Hətta istiliyini və o qəribə qoxu? Mənə səhər otağımdakı abuhavanı xatırlatdı və otağıma girən nə idisə indi qarşımdaydı. Nəfəs almağı unutduğumu xatırlamağım saniyələr sonra çəkdi. Hiss edirdim burda və arxamdaydı, düz baxdığım yerdə və nəyə görəsə hal- hazırda düz sifətinə baxdığımı hiss edirdim. Bir sillə, yumruq və ya məni incidəcək nəsə gözlədim. Hətta boşluğa doğru cəld bir milçək tutmağa bənzəyən bir hərəkət