gələnlərdən sadəcə o və Fuad vardı. Anam da gəlmişdi bir dəfə amma sonra halının pisləşdiyini eşitmişdim.
Son öyrəndiklərimdən sonra heç birini görmək istəmirdim, amma Kamran həkim “Gələn gənc bir xanımdır” deyəndə təəccübləndim.
“Kimdir? Adı nədir?” soruşdum.
“Bilmirəm mənə sadəcə səni gözlədiyini dedi. Məncə ailəndən biri deyil” dedi.
Maraqla arxasınca düşdüm. Görüş salonuna gələnə kimi gələnin kim olduğunu fikirləşirdim. Ailəmdən biri idisə ordan qayıdacaqdım, amma başqa biri... Başqa kim olacaqdıki?
Lakin qapıya çatanda başqa birisini gördüm. Gözləmədiyim birisini... ÜLKƏRİ...NORA.......
MƏNƏ İNANAN BİRİ.

İnsanların çoxu itirməkdən qorxduğu üçün sevməkdən qorxur,
Düşünməkdən qorxur-məsuliyyət hiss etdiyi üçün
Danışmaqdan qorxur-tənqid edilməkdən qorxduğu üçün
Qocalmaqdan qorxur-gəncliyinin qiymətini bilmədiyi üçün
Unudulmaqdan qorxur-dünyaya bir şey vermədiyi üçün
Ölməkdən qorxur-yaşamağı bacarmadığı üçün
(William Shakespeare)

Bular həqiqət idi ya halisunasiya görürdüm? Kamran bunu niyə edirdi bilmirəm. Yəqin ki dəli olmadığımdan tam əmin idi ki “İndi danışa bilərsiz” deyib getdi.
Zaman yenə donmuşdu sanki, amma bu dəfə yaxşılığa. Ona toxunmaq həqiqət olduğuna əmin olmaq istəyirdim. Qara ipək kimi saçları, qonur gözləri, hamar dərisi, mənə həmişə başını yuxarı qaldırıb baxan baxışı və hələdə sirrini aça bilmədiyim o xoş qoxusu. O idi. Ülkər yanıma gəlmişdi və burdaydı. Nə deyəcəyimi bilmirdim, eyni şeyləri onunda hal-hazırda yaşadığından əmin idim.
Yadıma beşinci sinifin sentyabr ayı gəldi. O gün də belə üz-üzə qalmışdıq. Üç ay bir-birimizi görməyəndən sonra uşaqlar nə edirdilər? Oğlanla bu asand idi, sadəcə əl verib görüşürdük, əslində qızlarlada asand idi hamısına əl edib hal əhval soruşmuşdum, amma Ülkər. Donub qalmışdım orda. Artıq daş divarda baxmadığımız yer qalmayandan sonra axmaq kimi əlimi uzadıb “Salam” demişdim. Təəccüblənmişdi və bunu görüb qulaqlarım spiral kimi qızarmışdı. Başımı aşağı salıb əlimi çəkəndə son anda əlimi