bəlkədə getməzdin o evə, bütün bular olmazdı, mənimlə qala...”
“Bunda sənin heç bir günahın yoxdu” dedim bir az yüksək səslə, amma o hələdə özünü günahlandırırdı.
Sonra görüş masasına oturduq, əllərimi buraxmamışdı. Kim bilir necə görsənirdim ona. Ona baxa bilmirdim. Bunu başa düşüb əliylə çənəmi çevirib “Anar? Eşidiklərim doğrudu? Yəni ailəndən soruşdum və mənə... o hekayəni danışdılar. Sənin danışdığını” dedi.
“Mənim öldürdüyümü fikirləşirsən?” soruşdum.
“Yox!” dedi özünə inananaraq.
“Onu mən öldürməmişəm. O heç...” Udqundum və boğzımdakı düyümün açılmasını gözlədim.
“Sənə inanıram Anar. Danış nə olduğunu.”
“Doğurdan inananırsan mənə? Anamgil sənə...”
“Mən səndən eşitmək istəyirəm. Anangil sənin danışdığını danışdı mənə. O hekayəni, yəni Nora düzdü?” başımla düz olduğunu dedim. “Sonra səbəbsiz yerə bir axşam qışqırmağa başlamısan və olar səni bura qoymağa məcbur olublar.”
Səbəbsiz. Onun gözlərinə baxdım “Səbəbsiz” dedim. “Səndə bura o səbəbi öyrənməyə gəlmisən hə?”
“Mən sənə görə gəlmişəm Anar. Mütləq bir səbəbinin olduğunu bilirəm. Bax mənim sənə inanmadığımı fikirləşə bilərsən amma mən hamıdan çox sənə inanıram, çünki o balaca uşaqlar yalan deyə bilməzlər. Sonra nə oldu Anar danış. Həmin gün nə oldu?”
Bir anlıq bomboş otağa baxdım. Bura düşəndən həmin gecə gördüklərimi unutmağa çalışmışdım. İndi bunu yenidən fikirləşmək o dəhşətli anları yaşamaq kimi olacaqdı. Çox qorxurdum və içimdə bundanda ağır məyusluq hissi vardı. Mən elə məhv olmuşdumki... Amma birdən Ülkərin əlinin istisini hiss etdim. Gözlərinə baxdım, orda mənə olan inamını gördüm. Bu bir az rahatlıq verdi və mən qormayaraq o gün baş verənləri danışmağa başladım.

Gecə saatlarıdı. Nora iki aydan çox idi ki ölüb. Həkimin məsləhətinə baxmayaraq hələdə rejimlə yata bilmirəm. Ümumiyyətlə gözlərim məcbur olub bir-iki satlıq bağlanmasa heç yatmıram ki. Gözümü yuman kimi Noranın qışqırığı, ətrafa yayılan qan, mənə inanmayıb günahlandıran insanlarla dolur hər yanım. Psixoloqum Leyla xanım