t də etməy istədim, amma bir səs bunu eləmə deyirdi.
***

O vaxt gəlib çıxan maşın məni qurtardı. Verdiyi siqnal diksindirdi məni amma eşidən kimi velosipedi götürüb şəkilləri arxasına qoyandan sonra, sanki ilk dəfə sürürəmmiş kimi əziyyətlə pedalı fırlatdım və maşın həmin yerə park etdi. Arxaya baxmadan gəldiyim yolla da geri qayıdanda arxaya baxmamağa çalışdım. Tap-tap səsləri gəlmirdi amma, pis olan şey hələdə təqibdəydim.
Meşə yolunda ağacların arasından onu bir anlıq gördüm. Mənimlə paralel qaçan yekə bir qaraltı. Qarışıq bir heyvan, ya da insan? Dərin bi hava uddum. Yenə gözdən itmişdi sadəcə eşidirdim. Meşənin içində qaçırdı, “tap- tup- tap-tup” səsləri gəlirdi.
Neynəməyə çalışırdı? Evə burulan yolu görüb “OLA BİLMƏZ!” dedim. Məni ötüb qarşımı kəsəcəkdi... Qanıma dolan adrenalinin gücüylə özümüdə heyrətləndirən bir sürətlə pedalı çevirdim. Tap- tuplarda artdı, adrenalinimdə. İndi evimizə gedən dümdüz yoldaydım. Bu daha yaxşıydı, amma həm də pis. Yaxşıydı çünki evə az qalmışdı, pis idi, çünki ayaqlarım çox yorulmuşdu. Belimi əyib dişlərimi sıxdım və pedalları var gücümlə fırlatdım. “Tap- tup- tap-tup”. Döngəyə yaxınlaşırdıq ikimizdə, bu onunçün əla bir fürsət idi. Mən dönüb yenidən sürət yığana kimi oda meşədən çıxıb məni tutacaqdı. Gicgahlarımdakı nəbzim gupbulduyurdu. Alnım tər içindəydi və bədənim bütün su olmuşdu. Sükan əlimdən sürüşürdü. Ayaqlarım heç yorulmadığı kimi yorulmuşdu və bu yorğunluğun sonradan dəhşətli ağrılarını çəkəcəyimdən əmindim.
Döngəyə çatıb sükanı az qala 90 dərəcə çevirib elə bir tormuz verdimki, yerdə dərə açıldı.
Tormuzdan sonra heç bir saniyə belə dayanmadım. Pedalı güclə fırlattdım və baldırımda hiss elədiyim ağrıdan qışqıraraq davam etdim. Ayaq əzələlərimdən birinin qıc olmaması üçün dua edirdim.
“TAP- TUP-tap-tup” düz sağımdan gələn iri aralıqlı addım səsləri indi daha aydın idi. Mən düz pedalı fırladıb güclü sürət yığan anda onunda çatdığını anladım. Yenə heçnə görmürdüm amma bu itələnən budadlar, əzilən otlar