küləksiz havada ironiyaya səbəb olurdu. Hər şey bircə saniyədə oldu. FUH səsi eşitdim və onun meşənin içindən şığıdığını anladım. Aramızda 2 metr olardı. Saniyənin 4-də birində bacara bilməyəcəyəm fikirləşdim. Saniyənin 2-də birində ailəmi günahlandırdım. Axıməm demişdim... Qalan yarsında əzmimi qırmadım və vargücümlə qışqıraraq əyilmiş vəziyyətdə sürdüm.
Necə oldusa FUH səsi düz arxamdan keçdi azacıq velosipedə dəyib məni səndəllətsədə yenədə yan keçdi. YAN KEÇDi. Və deyəsən yolun o üzündəki meşəyə girdi. Çəhənnəm olsun, mən qurtulduğuma şükr edirdim. İndi yoxuşu çıxırdım və beynimdə davam et! deyə bir əmr vardı. Davam elədim və evi tam görənə kimi bir azcada yavaşlamadım. Yenə 2 metrlik bir tormuz və az qala yerə yıxılcaqdım. Velosipedin arxasından şəkilləri götürüb düşəndə, ayaqlarım qatlandı. Atdımımı elə bil yenə velosipeddəymiş kimi atmışdım. Özümə yazığım gəldi və evin pilləkənlərini sürünərək çıxdım. Ayaqlarım çox ağrıyırdı və budur çatdım. Dəstəyi çevirib içəri süründüm və tez bağlayıb qapıya söykəndim. Kömək çağırmaq dəlilik olardı, ən azı evnizdə bir Panikatak xəstəsi varsa. Sakitləşməyəə çalışdım. Dərim elə bi yanırdı və ciyərlərim bu dəyqə cırılacaqdı.
Bibimi görəndə qabağa əyilib durmaq istədim amma onun onsuzda gəldiyini görüb bunu sonraya saxladım. Özümü qalibiyyət xəbərini yunanlara çatdırmaq üçün 42 km qaçmış Marafon qaçışçısı kimi hiss edirdim.
“Nə olub Anar yaxşısan? Bu nə vəziyyətdi?” Dedi və əyilib əlini yaş üzümə vurdu.
“Şişşş” dedim və o nə demək istədiyimi anladı.
“Anan yuxardadı, yatıb. Sən sənənə nə olub onu de!”
“Şəkillər. Hər şey Şəkillərdədir.” Deyib əlimdəki balaca paketi ona uzatdım. “Ordakı şey.” Baxana qədər gözləmək istədim.
Mehriban həyəcanla şəkilləri alıb baxdı. “Dünən ki şəkillərdi bu” Ard-arda verib baxdı. Mənə elə gəldiki hamısına baxdı və ikinci perioda keçmişdi. “Burda nə varki?” Şəkli mənə uzatdı.
“Ver göstərim.”
Məndə şəkilləri bir- birinin ardına qoyaraq baxdım. 4 şəklə baxdım və ardıycan yenə eyni şəkillər.