. Amma mən yeddi şəkil almışdım və həmin iki şəkil... İnanmayıb birdə baxdım. Gözlərimi yumub “Ah” çəkdim və başımı qapıya söykədim. O anda 2 şey düşündüm. Həmin məxluq hədəfindən yan keçməmişdi və həyatımız təhlükədəydi.
Ən çox ayaqlarım yorulmuşdu. Ayağa dumağa çalışanda ayaqlarımın gücünün qalmadığını görürdüm amma orada da eləcə qala bilməzdim. Qorxum hələdə keçməmişdi. Xüsusilədə əlimdə sübutum olmadan olara deyəcəyim bütün şeyləri dəlilik kimi qarşılayacaqdılar.
“Sənə nə olduğunu deyəcəksən Anar?” bibim soruşdu.
“Məni... İt... qovub.” O vaxt ağlıma sadəcə bu gəldi.
“İt ?” Başımla təstiqlədiyimi görüb, başı qarışmış bir üzlə şəkillərə baxdı. “Bəs nəsə şəkillər deyirdin axı” deyib yenə şəkillərə baxdı.
“7 Şəkil idi. Həyəcanlanmışdım nə dediyimi bilmədim yəqin. Əslində şəklin ikisini itirmişəm.” deyib aldanmağını gözlədim. Başqa bir şeyə halım yoxuydu.
“Can Anar, çox qorxdun?” deyib balaca uşaqlarından birinin başına gkmiş kimi məni qucaqladı. Sonra nəsə yadına düşdü elə bil və geriyə gedib üzümə baxdı və “İt indi buralardadı? Ay allah qududzdu görəsən? Birdən uşaqlar oynayanda” dedi və bu sözləri mənə anamı xatırlatdı. Mətləb uşaqlar olanda bütün analar bir- birinə oxşayır deyəsən.
Əlindən tutub “Qızınnan soruş, o bilər” demək istədim amma “Yox burda deyil sadəcə kəndə girlədi məni.” Daha inandırıcı olsun deyə xarizmamıda əzib “Məndə bütün yolu qorxub tələsik sürdüm” dedim.
Əvvəlcə güldü “Yaxşı” dedi. Ciddi görünməyə çalışdı, amma sadəcə çalışdı.
Fikir vermədim və kolidorun başına gedib pilləkənləri çıxdım. Ayaqlarımı güclə Sürüyürdüm. Heç olmasa otağıma gəlib özümü yatağa ata bildim. Qorxurdum və hələ 3 ay vardı. Yox bir an əvvəl bir şey tapıb burdan getməliydik, özüdə ən tez vaxtda . Ya sonra nə olacaq? Axı Elizabet çox sevdiyim bibimlə yaşayır. Onlara nə olacaq? Artıq evə getsəkdə rahat ola bilməzdim. Hər an olardan birinin başına pis bir hadisə gəlməsiylə bağlı xəbəri gözlmək... Yox bu işi burda həll edib sonra getməliydim. Yoxsa... başqa yol