yoxuydu.
Bu qızdan qurtulmalıydıq vəbunun üçün əlimdən gələni edəcəydim. Bir az yatannan sonra. Ayaqlarımın ağrısı keçənnən sonra, rahat bir başla.
“Qalxanda hava qaranlıq idi artıq. Nə qədər yatmışdım? Niyə heç kim işıqları yandırmırdı?Və mənə niyə elə gəlirdiki evdə təkəm? Yerimdən qalxdım və otağımdan kolidora çıxdım. Yenə bu qapının və polun cırıltıları. Bu ev dəhşət idi.Qaranlıq kolidorla getməyə başladım. Bizim kolidor beləydi bəyəm? Düm- düz və sonsuz kimi. Üstəgəl qaranlıq. Heçnə görünmürdü qarşıda və mən geriyə otağıma qayıtmaq istədim, lakin elə bil yerimdə 360 dərəcə fırlanmışdım, çünki gəldiyim yer də artıq zülmət idi. Və hər tərəfdə də nəysə var idi. Polun cırıltısı və həmin qoxu. Qəribə və yad bir qoxuydu, əvvəllər bu iyi heç hiss etməmişdim. Səhər mənnən şəkilləri almaq üçün qabağımda dayanan məxluq. Bu o idi və ya olar deməli, çünki indi həm arxamda həmdə qabağımdaydılar. Necə qorxduğumu və qanıma axan adrenalinimin təyziqini sözlə ifadə edə bilmərəm. Cııııır-cırrrrrrrr, Cırrrrr- cııır. Aramlı addımlar.
“Kim var orda” cavab yoxdu. Gicgahlarım guruldayırdı necə danışa bildiyim özümədə maraqlıydı. “Sən kimsən? Nəsən?” Heçnə yoxdu “Nə istəyirsən?” yada nə istəyirsiz deməliydim.
Bu vaxt bir fısıltı səsi tüklərimi biz-biz etdi. El bi bu sualımı gözləyirdilər və cavab verrirdilər. Qulağıma “Haaaaaaaaaaa” səsi gəlirdi durmadan amma tələffüz kim yox daha çox nəfəsi ağızla çəkəndə çıxan “Haaaaa” səsi kimi. Dayanmırdı, getdikcə güclənirdi.
“Nədi bu? Nə istəyirsiz?”
Haaaaaaaaaaa.... İndi bir az da tezləşmişdi və insanı gərginləşdirirdi. Haaaaaaaaa.... Qulaqlarımı tuturam amma fərq eləmir. Gözlərim gah qabağımdakı- gah arxamdakı qaranlığa qaçır. HAAAAAAAAAAAAAAA... Haçan bitəcək. Başqaları hanı? HAAAAAAAAAAAA... Səs getdikcə qulaqlarımın dibindən çıxırdı elə bil.
Yenə arxaya baxdım heçnə yoxdu. HAAAAAAA... Qabağa baxanda isə artıq qabağımda kimsə, yada nəsə vardı. Üzünü tam görə bilmirdim qaranlıq idi , amam siluleti aydın görünürdü. Mənnən uzun idi.