. İki qoşa və yuxarı doğru uzanan buynuzları “Flame Tower”-i xatırladırdı.HAAAAAAA... Qara amma tüklümü, tüksüzmü aydınlaşdıra bilmədiyim iri bir bədəni vardı. Daha çox bu dəqiqə bir külək əssə dağılacaq tüstü kimi görünürdü.HAAAAAAA... Sifətində görə bildiyim şey qulaqları oldu ki olarda itiuclu və yana əyilmiş şəkildəydilər.
Uzun dırnaqlı sağ əli yavaşca havaya qalxdı və işarət barmağı məni göstərən kimi az qala qulağımı deşəcək “HAAAA” səsidə kəsildi. Sonra hər şey elə o saniyə baş verdi. Həmin məxluq barmağı məni göstərən əlini ağzına uzatdı və mən bunu “səs çıxarma” deyiləndə istifadə olunan hərəkət olduğunu anladım. Tək fərqi “Şii” deməməyi oldu. Sonra həmin əli azca yuxarı qalxdı
ŞART!
Qan- tər içində ayıldım və qışqırdım. Nəfəsimi əllə boğulub ölənə yaxın buraxılan adamlar kimi alırdım. Acgözlüklə. Qapısı bağlı otağımda ora- bura baxır bir əlmlədə sinəmi ovurdum. Üzümdə dəhşətli bir yanma vardı. Güzgü qabağına keçdim və həmin yerin qıp- qırmızı olduğunu gördüm. Gözlərim bərəlmiş, ağzım açıq qalmışdı. Udqundum. Heç olmadığı kimi qorxmuşdum və ürəyim sinəmi parçalayıb çölə çıxacaqdı elə bil. Nə idi bu? Xəbərdarlıq? Ya sadəcə mənim fantaziyam? İki əlimlədə üzümü tutdum. Hələ elə şokdaydım ki, ağlaya bilməzdim. Bu sonranın işiydi. Aşağıdan gələn musiqi səsləri məni rahatlaşdırdı. Həm bunun anamın sevimli mahnısı olduğu üçün, həmdə bu mahnının mənim səsimi heç kimə eşitdirmədiyi üçün. Belə baxanda əslində eşitsəydilər daha yaxşı olardı, təbii ki anam panikatak olmasaydı.
Əllrimi şkafın üstünə iki yana açılmış vəziyyətdə qoyub başımı aşağı saldım. “Dəli oluram” deyə fikirləşdim. Sonra bu haqda düşünmək istəməyib tez qapıya tərəf getdim.
Açan kimi diksindim. Mənnən uzaqda pilləkənlərin yanında o heç bir məna olmayan sifətiylə orda dayanmışdı. Bir əlində qələmi digərində blaknotu. Həmişəki kimi. Qorxurdum amma biruzə verməməyə çalışdım. Udqunub otağımdan çıxdım. Trəddütlə bir- iki addım atıb dayandım və sonra özümə “Balaca uşaqdır o, bayaqkıda bir yuxu” deyib