gic kimi qabağına gəlib dayandım. Sualı heç də dolandırmayıb “Sən kimsən? Yada nə?”
Yenə ifadəsislik.
“Səni gördüm. Gələn günü. İçəri qara bir şeylə girdin... Bayaqda məni izləyən həmin şey idi.”
Qələmi blaknotunun üstünə apardı və nəsə yazmağa başladı.Üz-üzə (Üçüncü hissə)
“Məni qorxudursan” yazmışdı. Blaknotu alıb oxuyanda bu qədər gərginlk və qorxu yaşamasaydım ölənə kimi gülə bilərdim. Sonra özümə və qarşımdakı balaca qıza kənardan baxdım. Bəlkədə 3 qatı uzunluqdaydım və indi bu balaca 4 yaşındakı qızı sorğu- suala tutmuşdum. Kim bilir bəlkə o həqiqətən qorxurdu, ümumiyyətlə bu işə adiyatı... necə yəni onu öz gözlərimlə gördüm axı. Üstəgəl şəkillər.
“Hımm, yenə deyirəm səni görmüşəm. Bura birinci gəlişində. Lənətə gələsən, sən o yekə əli tutub içəri girdin və bayaq mənidə həmin əlin sahibi girlədiyindən əminəm!” qışqırmasamda özümdən çıxdım.
Blaknotu mənnən istədi. Onu toxunmayaraq blaknotunu geri verdim.
Bu yaşda, bu vəziyyətdə o cür sürətli və gözəl xəttə heyran qalmamaq mümkün deyildi. Mənə cavabını uzatdı.
“Mən qorxuram. Məni qorxutmaq istəyirsən, eynən atam kimi. Məni vurmazsan elə deyi?” deyə hər ikimiz eşidəcək şəkildə oxudum. Bir anlıq yazığım gəldi Elzaya. Atası tərəfindən döyülmək? Yadıma Mehriban bibimin onun dəhşətli keçmişi barədə dediyi sözlər gəldi. Mən deyəsən həqiqətən dəli olurdum. Bu balaca qız çox pis şeylər yaşamışdı və qayğıya ehtiyacı vardı bəlkədə, amma nədənsə ona inana bilmirdim. Sonra bir düşüncə gəldi beynimə. Əslində bu söhbətə başlayandan əsas məqsədlərimdən biri də buydu və indi suya düşürdü yavaş- yavaş. Elizabetdən dediyim barədə təstiq alsam, ya da bir hədə, bunu sübut olaraq istifadə edə bilərdim. Lakin o səhv buraxmırdı. Bu cür tezliklə üzə vurmaq istəmədim amma niyyətimi də anladığından şübhələnirdim. “Doğrudan? Kim bilir, bəlkə döyülmək vaxtın gəlib çatıb.” Dedim və və aşağı əyildim. İndi üz-üzəydik..
Elə bu an həm öz arxamdan, həmdə Elizbetin arxasından polun cırıldadığını eşittdim. Yenə olar idi. Eynən yuxudakı