ı kimi bir o tərəfimdə biri bu tərəfimdə dayanmışdılar. Mən gözlərimi azca arxaya çevirdim, onsuzda görməyəcəyimi bilib, Elizabetin arxasındakı boşluğa baxdım. Biridə ordaydı. Edəcəyim artıq bir hərəkətin bəlkədə ölümümlə nəticələnəcəyini hiss edirdim.
Elizabet arxamda dayanan məxluqa baxırdı. Sonra mənə çevrildi və üzü yenə heçnə ifadə etmirdi amma ordakı zəfəri və “Hə harda qalmışdıq?” ədasını görə bilirdim.
“Bulardan danışıram” dedim, gözlərinə dik baxaraq.
Sağ əlini mənə uzadanda əlindəki yam-yaşıl zümrüdə bənzəyən hamar daşı gördüm. Adi bir çay daşı formasındaydı amma özü adi deyildi. Balaca uşaqların parıltısına aldanıb yanında gəzdirdikləri daşlardan da deyildi bu daş. Hansı ağıllı bu cür bir daşı əl altına qoyardı ki?
Uzanan əlinə blaknotu verdim və səliqəylə yazmağı mənə xoş bir təsir bağışladı. Qurtaranda uzatdı , alıb oxudum.
“Mən səninlə dost olmaq istəyirəm. Mehriban anam mənə sizin barədə çox gözəl sözlər deyib. Mənə niyə bu cür davranırsan başa düşmürəm.” oxudum. Sonra daha çox uzadmağın mənası yoxdu deyə düşündüm. Bu qız çox ağıllıydı və niyyətimi başa düşdüyündən əmin idim.
“Bura artıq şeylər yazmazsan düzdü? Axı Mehriban bütün yazdıqlarını oxuyur?” Sonuncusu sual deyildi. Bu danışıqla batacaq biri varsa o da mən olacaqdım onsuzda. Gözlərim daşa çevrildi və sonra ayağa qalxıb ona baxdım. Ona dəymədən yanınnan keçdim və pilləkənlərlə aşağı düşdüm. Yuxarı baxmadım qorxumdan, amma düz mənə baxan ən azı 6 cüt göz olduğunu bilirdim. Zəfər çalmış 6 cüt göz.
Gündüz saat 3 idi. Anam uşaqlar yatmışdı. Mən, Mehriban və əri Fuad evin sərin kölgəsində çay süfrəsi açıb oturmuşduq. Hava sərin və xəfif küləkliydi. Bibimlə Fuad bir- biriylə danışır notbukda nəyəsə baxıb müzakirələr edirdilər. Nə dediklərini anlamırdım, çünki fikirləşməli daha böyük dərdlərim vardı. Necə bir poxa düşmüşdüm mən?
Bibimin Səsiylə diksindim.
“Anar yaxşısan?”
“Yaxıyam Mehriban” deyə yalan dedim.
“Yaxşıyamın mənası çoxdur əslində. Məndə indi bunu istəməsəmdə pisə