k uşaq.
“Niyə danışa bilmədiyini anana danışmışam.” Maraqla qabağa əyildim.
“Qorxudan.” dedi Mehribanın. Fuadın əlini sıxmış, gözləri dolmuşdu. “Anasının dediyinə görə o əyyaş içəndə bilmirmiş nə edir. Anasını döyürmüş. Səhf eləmirəmsə qadının adı Anyaydı. Demək olar hər gün döyürmüş onu. Özüdə Elzanın qabağında. Elzada çox qorxub. Ard- arda hər gün belə şeylər. Bilmirəm bəlkədə birdən olub, yəni bəlkədə onu da vurmaq istəyib... Nə bilim.Heç kim bilmir. Heç Elza özüdə bilmir.
“Amma həkimə aparmışıq” dedi Fuad. “Çox yaxşı bir sinir həkimidi, həmdə dostumdu. Deyir sağalacaq. Dili qorxudan tutulan insanların dili açıla bilir. Bir yol var, amma biz qəbul eləmədik...” Mehriban Fuadın sözünü yarımçıq qoydu.
“Yox belə şey olardı?! Bizə dediki, o birdə bərk qorxsa dilə açılacaq! Elə şey olar” deyib mənə baxdı.
“Hımm” eləyib təstiqlədim.
“Yəni əslində o bunu etməyimizi demədi, sadəcə köməyi olacaq dedi.” Deyə dostunu müdafiə etdi Fuad.
Mehriban başını yelləyəndən sonra “Amma biz təbiiki, müalicəni seçdik. İndidə davam eliyir, amma ikinci kursa hələ var.” Dedi.
Başım qarışmışdı.
Günün günorta çağı tüklərim biz- biz. Bəs bunnan sonra nə olacaq? Qabağda hələ 3 ay vardı. Və bayaq gördüyüm yuxu. Məni açıq şəkildə susdurmaq istəyirdilər. O qara məxluqun məni göstərib, sonra susmaq hərəkəti göstərməyinin başqa nə mənası vardı ki? Sus və dilini... Deyəkki 3 ay mən bütün buları yox hesab elədim. Bəs sonra? Elizabet yada Elza yenə bizim ailənin bir üzvü olaraq qalacaqdı. Ən pisi bibim Mehriban və həyatyoldaşı Fuad. Olar buna layiq deyillər axı. Oların yaxşılığının, yaxşı niyyətlərinin qarşılığı bu olmamalıydı.
Bəs mən nə edə bilərdim? Başımı qaldırıb evə baxanda pəncərədən bizə baxdığıni gördüm. Lal bir balaca qızdan daha artığı vardı onda. Pis bir şey. İçimdə yenə qorxu baş qaldırdı. Qorxaq deyildim, ən azı kölgəsindən qorxan biri heç deyildim. Mənim qorxum ailəm idi. Balaca bacılarım, panikatak anam, biznesinin onu yormağına baxmayaraq daim gülümsəyən atam, xeyirxah