külək üzümə vururdu o gün. Yay gəlmişdi amma havada hələdə sərinlik hiss olunurdu. Anamın “Soyuqlayarsan, hələ isti deyil” deməyinə baxmayaraq pəncərəni sona kimi aşağı endirmişdim. Bir az inad, bir azda həqiqətən xoşuma gəldiyi üçün gözlərimi qıyıb təmiz havanı acgözlüklə udurdum.
Bu havanı hələ 3 ay da udacağımı təzə öyrənmişdim ona görədə bir az hirsliydim. Bura gələndə sadəcə bir həftə qalacağımızı demişdilər, amma 1 həftə üç aya çevrilmişdi. 14 yaşlı bacımın arxada dayana bilməyib gülməyi onun və maşındakı hamının bunu əvvəlcədən bildiyini göstərirdi. Təkcə mən axmaq kimi inanmışdım. Bu evdə 3 ay qalmağa heç vaxt razı olmayacağımı bildikləri üçün bu yola əl atmışdılar.
Bu evi sevməməyimin çoxlu səbəbləri vardı. Birincisi evin kənddən uzaqda olmağıydı. Nisbətən hündürdə təpənin başında, məşənin kənarında yerləşirdi həmişədə sərin küləklər əsirdi. Başqa səbəb biz heç vaxt bu evə tam köçə bilmirdik hətta ən uzun qaldığımız vaxtlarda belə. İndi arxamızca bizi təqib edən yük maşınındakı əşyaları heç vaxt yığıb qurtara bilməyəcəkdik, çünki başımızda “onsuzda tez köçəcəyik” fikri vardı. Bir digəriysə... bu ev mənə həmişə qorxulu görünürdü və indi 17 yaşım olmağına baxmayaraq heç nə dəyişməmişdi.
Şok xəbərin ardıycan başqa bir şok xəbər bibimin geniş ailəsiylə bizimlə qalacağıydı. 3 ay. Bibimi sevirdim amma o ikisi övladlığa, üçüysə doğma olan 5 uşağı böyük səs-küy qoparacaqdılar. Bütün ev balaca uşaq olacaqdı, bir sözlə mənə tay olacaq heç kim olmayacaqdı bu evdə.
“Onsuzda 1 həftə qalıb qayıdacağam” dedim birdən.
Anam bir az ələsalan tonla “Yaxşı- yaxşı gedərsən” dedi gülərək. Daha çox əsəbləşdim.
“Başa düşmürsüz, düz 3 ayımı o Ancelinayla Bred Pitin uşaqlarıynan keçirmək istəmirəm. Dostlarımnan dənizə getməyi planlaşdırmışdıq.”
“Anar!” atam ağır bir tonda dedi. “Bibingilçün elə niyə deyirsən? Olar o uşaqları götürüb ev verirlər, ailə sevgisi verirlər, qayğı göstərirlər. Olmadıkı” deyə atam ciddi sifətlə gözlərini yoldan çəkmədən acıqlandı.
“Bağışla amma,