bibim və oların uşaqları. Ya o qara məxluqlar bir gün bacılarıma yada bu evdəki hər hansı birinə görünsəydi? (Bunu düşünəndə özümü dəli hesab elədim bir anlıq) Anamla olacaq bu hadisəni düşünmək belə istəmirəm.
O vaxt qərar verdim. Elizabeti ailəmizdən uzaqlaşdıracaqdım. Bu ailədə ya o qalmalıydı yada mən.Bir az qəribə mübarizə olacaqdı, 17 yaşlı oğlan 4 yaşlı qıza qarşı. Amma içimdəki bir hiss o 4 yaşlı bir qızdan qat-qat təhlükəlidi deyirdi. Və tək deyildi.
Amma bu müharibənin nəylə qurtaracağını bilsəydim, özümü öldürmk bahasına olsa belə oradaca ailəmi yığıb şəhərə qayıdardım. Onsuzda heç gəlmək istəməmişdimki.
Həyətə çıxıb pilləkəndə oturdum. Sağ əlimin iki barmağıyla çənəmdəki biz-biz tüklərimlə oynuyurdum. Təzə vərdişim idi və açığı bir az xoşum da gəlirdi.
Hava qaralmağa doğru getdikcə içimdə dəhşətli qorxu yaranırdı. Həkimlərin dediyi kimi “nə olursa yatanda olur.” Gözümü açıb nə ilə qarşılaşacağımı bilmirdim. Heç yata biləcəydim mi, onu da bilmirdim. Evin kölgəsi getdikcə uzanırdı. Sərinlik əla idi, amma indi bunun ləzzətini alacaq vəziyyətdə deyildim. Gözlərimi qıyıb səhər az qala öləcəyim yola baxdım. Bulanıq görünürdü amma onsuzda orda nəsə axtarmır, sadəcə baxırdım. Kompyuterin zibilləriydi və eynəyi hələki yaraşdırmırdım özümə.
Yoxuşa baxdım və bayaqdan fikir vermədiyim ayaq ağrılarım yadıma düşdü. Əzələlərim hərəkət edərkən hələdə pis ağrıyırdı. Amma bu vəziyyətdə ayaq ağrısı nə idi ki. Arxadan sevincli uşaq qışqırıqlarıyla qapı açıldı və hamısı bayıra qaçdı. Elə bil 45 dəqiqəlik zülmdən sonra tənəffüz zəngini eşidən ibdidai sinif uşaqlarıydı. Biri sağımdan, biri solumdan baxçaya düşdülər. Ardıycan anam və bibim rahat stullarını verandada yerləşdirəndə bir yandanda söhbətdəydilər.
Elzabeth ruh kimi yanımdan keçəndə təəccüblə baxdım. O fikir vermədi. Daha çox ona uyğun hərəkət olmasada ətrafına baxırdı. Dört bir tərəfi yoxladıqdan sonra aşğı düşdü. Heç də oyun oynamaq istəyən bir uşağa oxşamırdı. Daha çox şübhə yaratmaq istəmirdi deyəsən.