. Ətrafına baxdım amma olardan heç birini görmədim. Bu rahatlaşdırmadı məni çünkü buralarda olduqlarını bilirdim.
Fikrimi dağıtmaq üçün uşaqlara cəmlədim. İki bacım da oların arasındaydı və ümumən qarşımda 6 uşaq oynuyurdu. Böyük bacım Aysel 14 yaşının verdiyi hakimiyyətlə digərlərinin üstündə böyüklük edirdi. Hərdən onun da artıq böyüdüyünü və bu baxça həyatından qopmaq istədiyinin kiçik işarələrini görürüdüm. Təbii ki bu həmdə yeniyetməlik dövrünün gətirdiyi inadkarlıq idi, amma onu başa düşərdim, çünki ailəmizin bizə verdiyi tərbiyə əsasən onunda mənim kimi davranacağından əmin idim. Amma hələlik qoy belə qalsınlar deyirdim içimdən. Heç böyüməsinlər mənim mələk bacılarım. Aysel, Fidan. Hər ikisini o qədər çox sevirdim ki, olara görə canımı belə verərdim. Xüsusəndə Fidana görə. Ayrıseçkilik salmaq istəməmişəm heçvaxt və hər ikisinin mənə verdiyi “Hansımızı daha çox sevirsən?” sualına daim “Hər ikinizidə eyni qədər” demişəm, amma hətta analar və atalar belə sözdə bütün evladlarını çox sevdiklərini desələrdə içlərindən biri olurduda həmişə. Bir az artığını gördükləri, bir az artığını aldıqları həmin o biri. Mənimçündə həmin o, Fidan idi. Balacaboy, azca toppuş sevimli qız. Hər dəfə qucağımda oturub, o çox sevdiyi ad günündə verdiyim qırmızı qolbağı dartışdıra- dartıştıra gündəlik şeylərindən danışanda onu yemək istəyirdim. Onun anamınkının eynisi uzun və qumral saçlarının arxasından, dolğun kiprklərinin bəzədiyi qəhvəyi gözlərinin güldüyünü görmək nəyə desən dəyərdi. Xüsusəndə məni aldatdığını düşünəndə o gözlərdə gördüyüm saf, oğrun gülüş. Bəzən özü qəsdən yalan danışdığını etiraf edirdi. Bir qıdığa görə. Hərdən səbrim çatmayanda həmin o qıdıqlamaq hissəsinə tez çatım deyə özüm ifşa edərdim, amma özü deyəndə daha şirin olurdu. “Yenə yalan danışırsan” deyib qarnını qıdıqlayırdım. Qıvrınaraq çıxartdığı uşaq səsləri dünyadakı ən böyük şey idi mənimçün.
Özümü sifətimdə peyda olan gülümsəməylə tapdım. Birdən kiminsə qapının ağzında duduğunu gördüm gözucu. Çevrilib