baxdım və Vüqarı qapının ağzında uşaqları seyr edən gördüm. Anamgilin onu görməyəcəyi qədər içəridəydi. Elə bil qorxurdu nədənsə.
Əlimlə ona gəl deyib yanımdakı yeri göstərdim. Bir anlıq tərəddüdən sonra gəldi və oturdu. Nəsə pis görünürdü. Nədənsə qorxmuş yada istədiyini ala bilməyən uşaqların bikefliyi kimi.
“Hə nədi, nə olub yenə?”
“Heç.” Dedi. Səsindəki qəmginliyi hiss etdim.
“Nəsə olub axı. Bax gəl mənə de, söz verirəm heç kimə deməyəcəyəm.”
Çəkinirdi və gözü ancaq oynayan uşaqlara dikilmişdi.
“Heçnə olmuyub” deyəndə səsindəki əminsizliyi və yumşalmanı hiss etdim.
Gözləri düz Elizabet tərəfə baxırdı deyəsən. “Səbəb Elizabet, yəni Elzadı?”
“Yox” dedi. Yalan dediyini anlamaq üçün bədən dili kitabı oxumağa ehtiyac yoxuydu.
“Səni nəsə incidib? Elza sənə nəsə (Çaşıb deyibmi? Deyəcəkdim) ... eliyib?” Heç bir hərəkət olmadı. Ürəyimin getdikcə artan tempini yox sayıb içimi parçalayacaq, həmdə səbirsizliklə sona saxladığım günün sualını verdim. “Bəs nəsə görmüsən, yəni pis bir şey?” Yerində qıvrınması və başını yana əyməsi “Hə cavabıydı onsuzda ona görədə uzatmayıb, “Nə görmüsən Vüqar?”
Uşaq dolmuşdu. Ağlama desəm ağlayacaqdı.
“Yuxuda görmüşdüm. Hər gün də görürəm. Elizanın əlindən tutub gəzdirirlər... Mənədə pis uşağamış kimi baxırlar. Onsuzda mən Elzayla heçnə danışmıram...” dedi və ağzının küncləri əyildi. “Heçnə də eləmərəm, heç oynamaramda.”
“Əlbətdə Vüqar eləməzsən, sən ağıllı uşaqsan.”
“Bəs onda olar niyə hər gün bizim otaqda qalırlar? Axı o otaq çox balacadı” dedi. Son kəliməsini lap fısıltıynan demişdi və sanki tək səbəb otağın balaca olmasıymış kimi əlini də yellədi.
GUM! Elə bil başımı harasa vurmuşdum və bir anlıq səndəllədim. Artan qorxumla “Kim?” dedim. Belə baxanda cavabı çox yaxşı bilirdim.
Ətrafa baxdı. Uşaqlardan və arxamızdakı anamgildən başqa heç kim yoxuydu. Yada görünmürdü. Bu uşağın susmağıyçün nəsə etmişdilər. Mənim ki kimi yuxuda bir sillə vurmuşdular? Ya uşaqdır deyə bir az güzəştə getmişdilər?...
“Bilmirəm, onlar getsin