n istəyirəm.” Nə deyəcəyimi bilmədim. Sakitləşdirə və ya ən azından “Yaxşı olacaq, elə şey yoxdur” kimi axmaq amma yenədə o an üçün insanı rahatladacaq sözlər deyə bilməzdim, çünki heç özüm sakit deyildim.
“O gələnnən heç anam da bizi istəmir.” Artıq göz yaşlarını saxlaya bilmirdi, dodaqları ağlamamaq üçün çırpındığından əyilmiş, nalı xatırladırdı. Buna inana bilməzdim. Mehriban? “O gün otağımıza gəldi axşam... Ancaq onu öpüb getdi. Bizi heç görmədidə.” Sonra axan göz yaşları daha çox süzüldü. Mənsə çevrilib təəccüblə Mehribana baxdım. Başları söhbətə qarışmışdı, amma bir səs Günahın onda da olmadığını deyirdi.
Mehribanla danışmaq fikri o anda gəlmişdi ağlıma. Başıma gələnləri kiməsə danışmalıydım və burdakı seçim şansım çox deyildi. Mənə görə anam dünyadakı ən son adam olmalıydı. İkinci sıranda uşaqların hamısıydı. Sonra atam gəlirdi. Başı biznesinə o qədər qarışmış, o qədər yorğun idiki... Sonra Fuad gəlirdi. O, qəribə adamıydı. Yaxşıydı amma çox yaxşıydı sadəcə. Bunu aramızda sir kimi saxlayacağını və psixoloqa müraciət etməyimi deyə bilərdi məslən. Sona ancaq Mehriban qalırdı. Məni başa düşərdi fikirləşib özümü aldatmırdım. Kim belə şeyə inanardıki? Amma ağıllı qadın idi. Və indi bir sübutumda vardı.
Vüqarı sakitləşdirib, doğru anı gözləməyi qərara aldım. Birdən qucağıma sığınmış Vüqarın ağlamağının kəsildiyini eşitdim. Donub qalmışdı elə bil. Bayaqdan buları fikirləşərək düz Elizabetə baxdığımı bilmirdim. Vüqarın dayanması mənidə ayıltdı elə bil və onuda bizə baxan gördüm. Həmişəki kimi ifadəsiz.SİNCABLAR.
Səhəri gün həmişəkindən gec ayıldım.. Çox gec yatmışdım və yatmaq üçün min yola baş vurmuşdum. Hətta işığı yanıq qoyaraq. Qapının arxasında kiminsə olması, səslər eşitmiş kimi olmağım və ən dəhşətlisi olardan birinin bu otaqda ola bilmə ehtimalı. Vüqarın dedikləri bir başqa dəhşət idi. Əslində heç biri olmamışdı, olanı da mən özümdən çıxartmışdım bunu bilirdim.
Otağımdan çıxanda ilk duyduğum pis qoxu oldu. Axırıncı dəfə bu qoxunu həkim dişimi yolanda