ə fısıldanırdı.
Qaçmaq axmaqlıq idi yada birini öldürmək. Çantamı yavaşca əlimə aldım sadəcə başımı çevirərək baxmağa başladım. Ürəyim yerindən çıxacaqdı sanki. Getdikcə artan sincablar kimi alnımdada soyuq tər damlacıqları peyda olurdu..
Buterburodlardan birini ehmallıca çıxarıb qabaqlarına atdım. Bir-ikisi qabağa çıxıb iylədi. Sonra mənə baxdılar. Bu axmaq heyvanlar ağıllıydılar? Biri çörəyi parçaladı və ağzına qaçan qırıntıları təmizləyib yalnız kolbasanı yeəyə başladı. Digərləridə ona qoşuldu. Sadəcə ət istəyirdilər. Udqundum. Mənim planım olar bunu xoşlasa digər buterburodu xırda hissələrlə ətrafıma səpələmək idi. Amma sadəcə ət. İkinci buterburodu çıxarana qədər beynimdə hesabladım. Əlimdə sadəcə iki fal kolbasa qalırdı. Ondan sonra kolbasa mən olacaqdım. Bədənimin hər yerindəki nəbzimin vurduğu səsi eşidirdim. Tüklərim biz- biz olmuşdu və həqiqətən planım işə yaramasa nə olacaqdı.
O son çarəm olacaq iki dilim kolbasa necə əlimdən düşdü, niyə əlimdən düşdü yeyilib qurtarandan sonra anladım. Buterburodu çıxran kimi 3 sincab sahibindən yemək gözləyən pişik kimi cumdu üstümə, əlimdəkiləri oalar tolazladım. Tək yadımda qalan son iki dilimin yeyilib qurtarılması oldu. Sirkdəydik elə bil və hamı nəfəsini kəsərək janqlyorun növbəti tryuknu gözləyirdi.
Başımı sıxırdılar. Qulaqlarım heçnə eşitmirdi, sadəcə ömrümdə yaşadığım şeylərin görüntülərinin səsi vardı. Bütün həyatım gözümün qabağından keçdi. Əvvəllər sadəcə bədiiydi bu cümlə. İndiysə həqiqət. Hər yerim əsirdi. Gum-Gum, Gum-Gum, ürəyim yerindən çıxacaqdı.
Sonradan necə oldu bilmirəm amma üzümə bir şillə dəydi. O günkü, o yuxudakı şillədən. Görəsən yenə o məxluq idi? Üzüm yanırdı amma yerini yoxlamadım. Beynimdə sadəcə QAÇ! əmri vardı. QAÇ! QAÇ! QAÇ!
Götürülməyimlə ağaclardan üstümə şığımaqları bir oldu. Lakin elə sürət yığmışdımki heç birinə dəymədən qaça bildim. Bəlkədə bu sadəcə şans deyildi. O məxluq. Qaçırdım və budaqdan- budağa tullanaraq ardımca gələn sincab sürüsü hər yerdəydi. Ayağım ilişdi.