Yıxıldım. Belə olmaq məcburiyyətindəydi? O vaxt bitdi artıq. Bura qədər fikirləşdim. Gözlərimi yumdum. Gözümdəki son görüntü göydən ox kimi üstümə uçan minlərlə boz dələlər oldu. Sonra havaya qarışdı bu bozumtulluq. Mən şəhərə qayıtdım. Sentyabr idi. Məktəbin ilk günü. Mənimsə 11-ci ilk günüm. Həyəcanlanırdım amma biirinci siniflərin şsı- fısıynan dedikləri və heç kimin qulaq asmadığı şeirlərdən sonra sinif otağıma gedəcəyimə görə yox. Ona görə. Bu may ayında ayrılanda Ülkərə onu sevdiyimi demişdim. Deyəsən o da məənə qarşı nəsə hiss edirdi amma nə bilim. Beynimi qarışdıranda bu olmuşdu. Görəsən həqiqətən?... O cavabı ala bilməyəcəkdim. Heç vaxt...
Minlərlə ciyilti birdən qopdu və üzümü büzüb ağrını gözlədim. Heçnə olmadı
Qorxaraq gözlərimi araladım, ətrafım sincab leşləriylə dolmuşdu.Sincablar (II hissə)
Başımı qaldırmasam səhralıq sanacağım yolumuza çıxanda nə edəcəyimi bilmədim. Heç yolun fərqində deyildim amma yenədə düz yolla gəlmişdim. Otlaqdan qayıdan qoyun sürüsü kimi evimi tapmışdım. Velosipedi yanımda aparırdım və elə yorulmuşdum ki, bir an elə həqiqətən səhradayam deyə düşündüm. Su. Çantamda qalmışdı və çantamı götürməmişdim. Həyəcanla necə yola çıxmağım, ölü dələləri əzərək necə keçməyim, iyrənməyim, velosipedi necə tutmağım. Velosipedə çadanda nə edəcəyimi bilməmişdim. Bununla nə edirdim deyə fikirləşmişdim. Sonra deyəsən minməyədə cəhd etmişdim amma alınmamışdı, məndə yanımda aparmağa qərar verdim. İndi hamısı yuxuydu sanki.
Məni nə xilas etmişdi. Görməmişdim amma deyəsən Elizabetin... O məxluq, ya da olardan biri. Bəlkədə hər ikisi. Yəqinki hər ikisi, çünkü dələlər minlərrləydi. Minlərlə. Boz gümüşüyə çalan, pas qəhvəyisi çillərlə. Gözləridə qırmızılaşmışdı yoxsa mənə elə gəlmişdi? Gözümə tünd qırmızı görünmüşdü. Olara nə olmuşdu belə. Quduzuydular? Bəyəm dələlər quduz ola bilərdi? Bir neçəsi fısıldamışdıda üstümə, amma heç birin ağzında köpük yoxuydu axı.
İndi Elizabet yaxşı bir... Nə olduğunu belə bilmirdim. “Bütün buları elə o özü təşkil