l edib” fikri beynimdən keçəndə tüklərim biz- biz oldu. Bu mənə bir mesaj ola bilərdi. “Sənə axırıncı xəbərdarlığımız, sus yada öl!” Bunu demək istəmişdi? Ola bilərdi. Hər nə idisə o balaca iblisin üstündə olmuşdu. Yada bəlkə məni xilas edib, təqdirimi qazanacağını düşünürdü? Yox bu qədər axmaq ola bilməzdi. Bütün buların ona görə baş verdiyini bilirdim onsuzda. Birinci fikrim daha düzgün görünürdü. “Sus yada öl”. Bəs mən hansını seçməliydim. Axı sussam və sabah evdən birinə bir şey olsa onda necə? O məxluqlardan birinin bircə saniyəlik anamın gözünə görünməyi bəs idi. Sonu ölüm olacaqdı.
Velosipedin təkəri daş pilləkənə dəyəndə yenə qoyunlar gəldi ağlıma. Evə çatmışdım. İçəri girdim və heç kəsin olmaması ümüdüylə koridorla getməyə başladım. Başdakı saat 3-ü göstərirdi. Doğurdanmı bu qədər çəkmişdi qayıdmağım.
Qonaq otağından televizorun səsi gəlirdi. Bircə anam olması, bircə o olmasın deyə fikirləşərək qapının qabağından keçdim. Əla sadəcə Mehriban vardı. Hətta çox əla, çünkü ani bir qərar almışdım. Artıq danışmağın vaxtı çatmışdı.
“Gəldin Anar?” televizordan başını çəkməmişdi.
Ruh kimi içəri süzülüb divanda oturdum. Titrəyın səslə “Hə” dedim. Başımı divana söykəyib özümə gəlməyə çalışdım.
“Titrəyirsən? Nə olub sənə yenə?” Pultu stolun üstünə qoyub mənə çevrildi.
Əvvəlcə “yaxşıyam” özündə min çür vəziyyəti cəmləşdirən, ənənəvi cavab vermək istədim. Sonra sadəcə “Danışmalıyıq” dedim. Başımı qaldırıb ciddliyimi göstərdim.
Gözlərini mənnən çəkməyərək pultu yenə götürdü və televizoru söndürdü. “Yaxşısan?”
Bu gic- gicə sualı təkrarlamağa nə ehtiyac vardıki? “Mama hardadı?”
“Yatıb”
İçimdə “Çox yaxşı.”Dedim. Sonra “Elizab... Elza?” dedim.
“Bütün uşaqları yatırtmışam. Anar məni qorxudursan”
“Sən bilsən mən son üç gündə nələr görmüşəm.” Cavab vermədi. “Səbəbi Elzadı.”
“Nə?”
“Hə düz eşitdin, Elizabet yəni Elza.
“Nə olub ki ona?” dedi. Artıq yavaş- yavaş qoruyucu ana mövqeyini tuturdu amma Mehribanın məni analyacağından əmin idim.
Hansından başlayım deyə