, eh başa düşmürsüz axı mən artıq böyümüşəm. 17 yaşım vare üstəgəl heç bir oğlan bu yaşda bu cür mamauşağı olmur.”
Sadəcə həqiqətən anam və atama hörmət etməsəydim bu dəqiqə bir taksiylə qayıdardım. Sırf olar narahat olmasın, inciməsin deyə nə qədər şeylərdən imtina etmişdim. Anam, o daim mənə görə narahat idi. Əslində evdəki hamıya görə narahat idi. Bir şeyin batareyası qurtaranda narahat idi. Mebel toz olanda narahat idi və daha nələr- nələr. Bu onda bircür əsəb xəstəliyiydi. Keçən il Türkiyədə həkim “Panikatak” deyə bir şey demişdi. Daha çox ən kiçik şeylərə görə belə narahatçılıq xəstəliyiydi. Ən pis halda durmadan ürək bərk- bərk döyünür, qorxu yaranır kriz vəziyyətinə düşürdü. O halını birdə görmək istəmirdim.
“Avqustun axırı hamımız yığışıb gedərik dənizə, səndə dostlarını çağırarsan. Söz verirəm. Can bu uşaq pis oldu. Səni tək qoya bilmirəm” deyə anam yenə başladı.
Gözlərimi sağa döndərdim və cavab vermədim. Gəlib çatmışdıq. Hamı maşından düşdü. Düşən kimi birinci evə baxdım. Tünd qəhvəyi taxta pəncərələri, eynilə o rəngdəki damı və ağapbaq rəngli bu 2 mərtəbəli ev indi daha balaca görünürdü. Çantamı götürüb evə girdim. Cırıltılı qapı və döşəmə həmişəki kimi tükləri biz- biz edirdi. Yaxşı xəbər bura əvvəlcədən təmizlətdirilmişdi buna görədə heç kimi gözləməyib koridoru keçdim və yuxarı çıxdım. Otağıma girib, çarpayıya uzandım və gözlərimin qapanmağına icazə verdim.
Oyananda bütün buların yuxu olması ümüdiylə qalxmışdım amma burdaydım. Aşağıdan səs-küy və dadlı yemək qoxusu gəlirdi. Qalxıb, aşağı düşdüm. Yeni il şənliyi idi elə bil. Uşaqlar səs-küyə başlamışdılar. Qabağa yerdim və Rüstəmi qucağıma alıb “Necəsən Rüstəm? Böyümüsəna” dedim.
“Maşın” Deyə mənə heç fikir vermədən cavab verdi. “Maşınımı istirəm”
“Yaxşı taparıq” deyib uşağı yola verdim. Onu yerə qoyub daha 3 uşaqlada görüşdüm. Avtomatik olaraq “1-i qaldı” fikirləşdim amma dar koridor o qədər doluyduki, bibimin sonuncu övladlığını görmədim. Ümumiyyətlə onu 1-ci dəfə görəcəkdim çünki təzə