fikirləşdim. Elə lap başdan başlasam düzgün olacağını düşündüm və üzümü çevirib “O bu evə ilk girəndə gördüm onu Mehriban. Siz bir- birinizlə öpüşüb- görüşürdüz, elə onda o...”
“O nə?”
Uzun səssizlik. Onun eşitmək istəmədiyi mənimsə artıq demək istəmədiyim sözlər.
“Evə kimi... nəyisə saldı.” Deyib reaksiyasını gözlədim. Anlamasıyçün “Başqa bir şey idi Mehriban, qara tüklü əlli qorxunc bir şey. Tam görməmişdim sadəcə qaraltısıydı, amma... əlini gördüyümə əminəm.” deyə əlavə etdim.
Key kimi sifətimə baxırdı. Mat qalmışdı və birdən gülüb “Zarafat edirsə...?” demək istədi amma ciddiliyimi hiss etmişdi.
“Hamısı bununlada bitmir” deyib o gündən bu genə qədər olan hər şeyi danışdım. Rahat olmuşdum artıq. Bilsəydim çoxdan edərdim. Amma indi Mehriban şokdaydı. Mənə elə gəldiki, o nəyisə xatırlamışdı. Üzündəki ifadə belə deyirdi. Gözləri ora- baxır və sanki nədənsə əmin olmağa çalışırdı, yada yadına nəsə düşmüş kimi xatırlamağa çalışırdı.
“Bu... Bu , belə şey ola bilməz axı”
“Bax nəyə desən and içərəm. Mən dəli deyiləm Mehriban.”
“Bəs niyə başqaları görmür onda?” həm bezgin, həmdə şübhəylə soruşmuşdu.
Azca incimişdim düzü, amma ona da haqq verdim sonra. “Başqasıda var. Vüqar. O dünən mənə danışdı. Uşaq az qala ağlayacaqdı Mehriban.”
“Axı onunla səhər danışmışam və çox şən idi. Məni sevdiyini dedi. Bax uşaqlarımın necə hiss etdiyini yaxşı duyuram və Vüqarın heç nəyi yoxuydu.”
“Səhər otaqlarındaydın?”
“Hə. Hamsını geyindirib yeməyə düşürtdüm.”
“Olar otaqda olub yəqin. Vüqar olardan çox qorxur, mənə otaqların...
“Bəsdi, bəsdi, bəsdi. Anar nə danışdığını bilirsən?”
“Bax heç özüm yuxumda görsəm inanmazdım. Amma bu son 3 günü, dediyim kimi siz gələnnən olub”
Dərin bir nəfəs aldı. Dodaqları dişləməyə başladı. Rahatlaşmışdım düzdü, amma yeni qorxu vardı artıq. Görəsən danışığımızı eşitmişdilər? Çünki 2 xəbərdarlığım vardı artıq.
Elə o an koridordan cırıltı səslərini eşitdik. DANQ.. DUNQ... Bu polun üstündə kiminsə gəzdiyini bildirirdi. Əmin olmaq üçün Mehribana