a baxıb rahatlaşdım, çünki o da diqqətini səsə vermişdi. Cəld ayağa qalxıb qonaq otağından çıxdı və məndə ardıycan durdum. Birinci qapı tərəfə baxdı belə başa düşdüm ki, orda heç kəs yoxuydu. Sonra pilləkən tərəfə baxıb yerində dondu. Mən də başımı otaqdan çıxarıb baxdığı yerə baxdım. Elizabet pilləkənlərdəydi. Əlində blaknotu və qələmiylə sonuncu pilləkəndə dayanmışdı. İfadəsiz baxışı yada masqası üzündəydi. Bizi gözləyirmiş kimi sonuncu pillənidə düşüb gəldi. Onun ağırlığı o qədər az idi ki, pol cırıldamırdıda. Görəsən Mehriban bunu nəzərə almışdı? Düz qarşımızda dayanıb blaknotu Mehribana uzatdı. Mehriban blaknotu aldı və oxumağa başlayanda mən də başladım.
Buynuz.
“Ana yata bilmirəm”.
Kağızda bu cür yazılmışdı. Bu 1 cümləni oxumaq çox vaxtını apardı Mehribanın. Başını aşağı dikib elə hey yazıları oxumağa çalışırdı. Fikrini cəmləyə bilmirdi deyəsən. Sonra bir az da belə qaldıq. Mən onun baxışlarının vərəqdə olmağını başa düşdüm. Gözləri kənara sürüşmüş, insanların fikrə gedərkən aldıqları sifəti almışdı. Birdən Elizabet onun şalvarından dartışdırdı və o diksindi. Mehriban heç nə olmamış kimi saçlarını düzəldib aşağı əyildi və o balaca şeytanı qucağına aldı.
“Əlbəttdə mənim gözəl qızım. Balacalıqda mən də yata bilmirdim günortalar. Anam məcbur eləməsə heç vaxt girməzdim yatağıma” dedi Mehriban və gülümsəyib gərginliyi bir az azaltdı.
“Hə, mənimdə boş kravatda ora-bura fırlanmaqdan zəhləm gedirdi” dedim. Ağlıma günorta yatmaqla bağlı nə gəlmişdisə birinci onu dedim. Elizabet iki barmağı ağzında ifadəizcə bir mənə, bir Mehribana baxırdı..
“Gəl qızım, gedəy görəy nə tapırıq.” Deyib Mehriban pilləkənləri çıxmağa başladı.
Elizabet isə sağ çiyni üstündənyuxarı çıxana kimi mənə baxdı. O lənətə gəlmiş narahatlıq yenə baş qaldırdı məndə. Optimst bir insandım və mənimçün bardağın yarısı həmişə doluydu. Amma bütün yaşananlardan sonra yaxşı düşünmək? Mehribanla danışannan sonra azca rahatlaşmışdım. Tələsməmişdimki? Görəsən bizim söhbətimizi eşidən olmuşdu. Bütün bu