suallara içimdən neqativ eşitmək istəmədiyim cavablar gəlirdi. Xəbərdarlıq. Bəs sonra? Məni öldürəcəkdilər? Bunu düşünməmişdim amma indi çox dəhşətli görünürdü. Biz normal bir ailəydik və gələcəyə aid normal planlarımız vardı, amma xətt çəkildi üstündən və mən vəziyyətin ciddiliyini o vaxt anladım sanki.
Divanda oturdum və dizlərimidə qucaqladım. Bir az titrəyirdimə. Hava istiydi, evdədə kondisioner işləyirdi. Pultu alıb söndürdüm və səs kəsildi. Ölüm səssizliyiydi elə bil. Hər an nəsə eşidəcəkdim sanki, yada nəysə olacaqdı. Öz nəfəsimin səsini də eşidirdim, hətta döyüntümündə. Daha çox dəli olmadan kondisioneri yenə yandırdım.
Bilmirəm artıq məndə öyrəşirdim bu iyə ya nə, evdən yenə o sümüklə, kül iyinin gəldiyini hiss edirdim. Gərək Mehriban bu iyi o da hiss edirmi deyə soruşardım. Bu evdə bütün bunları hiss eliyən təkcə mənəm bəyəm? Niyə o biriləridə görmür? Bəlkə dəliydim, yada olacaqdım ki, belə getsə bu qaçılmaz idi. Amma Vüqar. O balaca bibimoğluda görmüşdü oları. Uşaqlar yalan deməzdilər. Yeganə təsəllim buydu.
Hər nə qədər günorta yatmasamda artıq üç gündü bunu edirdim. Yorğun idim və stresdən sonra bütüm əzələlərim boşalmışdı. Gərginlik keçdiyinə görə rahatca yatdım.
Oyanan da saat 6-ya işləyirdi. Uşaqlar yenə bayırdaydılar və yəqinki anamla Mehribanda bayırdaydı. Bu qoxu yenə gəlirdi. Heç öyrəşməmişdim bu iyə, hətda indi yuxudada bu iyi hiss etdiyimi başa düşdüm. Geyinib otağımdan çıxdım. Koridor bom-boş idi. Əmin olmaq üçün pəncərədən bayıra baxdım və içi Elizabet qarışıq hərkəsordaydı. Anamgil balaca hovuz şişirtmişdilər.
Oların otağının qapısı açıq idi. Burda yaşca ən kiçiklər qalırdı. Elizabet, Rüstəm və Vüqar. İki bacım Fidan və Aysel, Cəmilə və Səkinəylə daha böyük yan otaqda qalırdılar. Bir azca maraq və bir azca da qoxu məni otağa girməyə vadar etdi. İndi qoxu o qədər tünd idiki. Bunu hiss elmirdilər? Sifətimi turşudub otağa baxdım. Əlbətdə böyük idi amma Vüqar demişkən olarçün çox balacaydı. Əgər o məxluqlar burda qalırdılarsademəli