planlarımız vardı, amma xətt çəkildi üstündən.

Qaraçı qadının gördükləri (I hissə)
Yenə hamı bir yerə yığışmışdı. Axşam yeməyi vaxtıydı, amma bütün gün heçnə yeməsəmdə ac deyildim. Bu iy burda hər yerə hopduqca nə yeyə bilərdim ki? Özümü axmaq kimi hiss edirdim. Yəni təkcə iy olsa, dərd yarıydı Amma bu gördüklərim. Beynimdə Çaldıran döyüşündən sonra susmayan kilsə zəngləri kimi cingilti vardı. Həyəcan təbili, təhlükə siqnalı. Nə edə bilərdim? Bu sualın qarşısında hərdəfə təkrar-təkrar aciz qalmaqdan nifrət etmişdim.
Deyəsən bu cür halı olan təkcə mən deyildim. Mehriban da narahat görünürdü. Daim ağız dolusu və maraqlı söhbəti olsada bu gün susqun idi. Hərdən mənim kimi boşqabındakı küftəyə əziyyət verirdi. Düzdü belə olmağına görə pis olmuşdum amma tək olmadığımada sevinirdim.
“Bələ sabah tərpənək?” dedi anam.
“Nə mənada?” Atam soruşdu.
“Yəni bütün yayı bu evə yapışıb qalmayacağıq ki, bura istirahətə gəlmişik.”
Bir neçə saniyə hamı bu fikiri düşündü. Sakitlikdə marçıltılar aydın eçidilirdi.
“Mənim deməy olar 3 günlük işim qalıb.” Sakitliyi pozan ilk Atam oldu.
“İndi nə deyirsən səni gözləyək?” Sonra dəstək axtarıb qarşısında oturmuş Mehribana “Sən danış heç olmasa”
Mehriban fikirdən ayıldı. Qulaq asırdı amma ona sual veriləcəyini fikirləşməmişdi buna görədə bir az dayandı. Heç ona uyğun davranışlar deyildi bunlar. Onu anlayırdım. İlk mənə baxdı sonra isə Anama.
“Bu qədər... Bu qədər işləməyinə məndə narazıyam amma 3 gün 3 aya baxanda o qədərdə çox deyilki” dedi və o da öz sözünə görə dəstək axtardı. Mən tərəfə baxmamışdı.
“Sənə nolube Mehriban?
“Heçnə sadə...”
“Bir dənə sənsən sən də belə eliyənnən sora...” anam narazı amma həmdə şən bir tonla demişdi.
Mehriban da gülümsədi ya da gülümsəməyə çalışdı. Anamın bu uşaq hərəkətləri bəzən bezdirici olurdu.
“Qan bağını qıra bilməzsən əzizim”deyib əlini qaldırıb Mehribanla 5 vurdu.
“Siz sabah hara istəsəz gedin. Lap mən apararam, bildiyimə görə kəndə yox, burda yaxınlarda shopping centre açılıb. Elə