keçir mənə heç fikir vermirdilər. Mən də oları tam görmürdüm amma bununda tezliklə bitməsini istəyirdim.
Sonra yerdəki buynuz parçasını diqqətimi çəkdi. Bu bugün gördüyüm yatağın altındakı buynuz idi. Bayaqdan bəri bu bozumtul tozun bundan çıxdığını görməmişdim. Qasırğa kimi külək onu eləbil stolun üstünə tökülən un kimi sovurub ətrafa yayırdı, amma buynuz azalmırdı.
Sonra bir şey oldu. Bu buynuzun getdikcə torpağa batdığını gördüm. Əvvəlcə çıxartmaq istədim amma bu iyrənc iyli şeyə niyə bir də əl vurum ki? O isə batdı, batdı və tamamilə yox oldu. Elə bu vaxt ətrafdakı tozda, iyrənc iydə kəsildi. Hərəkət edən və məni heç sayan məxluqlar da dayandı. İndi minlərlə olduğunu görürdüm və dəhşətə düşdüm. Hamısının arxası mənə dönük qalmışdı, amma uzun çəkmədi. Mənim varlığımı his etdiklərini anlamışdım. Getdikcə ağ fonda qaralırdı. Hərşey oların boz tüklü bədənləri də bu qaranlığa qərq olurdu və olar mənə tərəf dönürdülər. Mırıltıları çırıltıyla açılan qapıya bənzəyirdi. İnsanın içini deşən bir mırıltı. Qaralan fonda sifətlərinin bir hissəsini gördüm və bu yuxuda olsamda nəfsimi kəsməyə bəs etdi. Sonra hər şey tamam qaranlığa qərq oldu, amma hamı yerindəydi. Mənə tərəf qaçanları hiss edirdim Məni öldürməyə gəlirdilər. Lap tutacaq anda yuxudan ayıldım.
Dərin bir nəfəs alaraq yuxudan ayıldım. Nəfəsim sürətlənmişdi. Boğazım quruyurdu, gözlərimsə bərəlmiş dəli kimi ora-bura baxırdı. Birdən ayıldım və bu gerçəklikdi dedim öz- özümə və sevindim, lakin sonra elə bu səbəbdən gülüb ardıycada ağladım. Kim görürdüki. Görsə nə olacaqdıki. Çarəsiz qalmışdım və bu lənətə gəlmiş gözün deşiylərindən çıxan suyu axıtmağa ehtiyacım vardı. Bir az sakitləşib yenə yatdım sonra. Şükür ki bu dəfə bir şey görmədim, amma yenə narahat yatmışdm.
Qalxanda saat 11 olardı. Geyinib aşağı düşmüşdüm, necə göründüyüm vecimə deyildi əslində. Özümə buna görə mənə deyiləcək sözə görə həmin insanı acılamaq haqqı vermişdim. Kimsə nəsə desə partdıyacaqdım üzünə. Bir tərəfim həqiqətən belə bir şey olsun