n istəyirdi. Ancaq nə o gün nədə sonra belə bir şey olmadı.
Bir bardaq su doldurub içdim. Mətbəxdən anamla Mehribanın getməyə hazırlaşdığını görürdüm. Mehriban əvvəlki Mehriban idi. Elə bil dünən mənimlə söhbət edən o deyildi. Yaxşı, optimist bir insanıydı amma axmaq deyildi axı. Və qucağında da Elzası. Onu əvvəlki kimi tuturdu. Elzaysa qucağında... yatmışdı? Daha çox özünnən getmiş kimiydi, çünki yarıaçıq gözlərləbaşı mehribanın çiynində hərlənirdi.
Anam Jeep-i işə salan Fuada “Gözlə bir, Anarıda oyadım gəlirəm. Biz gələnə qədər evə baxsın.” Dedi.
İçəri girəndə yüksək səslə “Burdayam ana” dedim
“Hə durmusan? Ordasansa elə yeməyinidə ye.” Bütün buları deyə- deyə qapıya gəlib çatdı və yanıma gəlib yanağımdan öpdü. “Öyrəşmisəna bu vaxt durmağa, nəysə soyuducuda hər şey var. Özün düzəldə bilərsəndə.”
“Eləmədiyim şey deyil.”
“Sən mənim ağıllı balamsan” gözlərimi qaçırtım və “Dəliliyə doğru gedən balan” dedim ürəyimdə. “Balacaları götürmüşük Ayselnən Səkinə evdə qaldı.”
“Baxaram ana siz gedin.”
“Hə yaxşı . Nəsə qəribə görünürsəne oğlum. Nə olub sənə.” Dedi anam və mənə yaxınlaşdı.
Narahatlaşdığını görüb “Getməy istəyirəm burdan ona görə.”deyə yalan dedim. Amma əslində yalan deyildi burdan aliləmlə getməyi hərşeydən çox istəyirdim, amma bəs Mehribangil? Oların taleyi nə olacaq? Axı olarda ailəmdi və bir gün olardan kiminsə...
“Atan kimi İnadkarsan.” Dedi vəçıxıb getdi.
Pəncərədən getməklərinə baxdım. 7 nəfər idilər, amma Jeepə rahat yerləşmişdilər. Qızlar qonaq otağında televizora baxırdılar. Gəlinciklərini geyindirib soyundurub qonaq gedirdilər. Mənsə o getdiyinə görə rahatca yuxarı çıxıb onun oytağını gəzə bilərdim. Ümüd edirdimki o qara məxluqlardan evdə qalmmışdı. Vecimə də deyildi, ağzımdan fısıltıynan söydüm. O bicbalanı burdan qovacaqdım. Ailəmizdən rədd edəcəkdim, çünki buna daha çox dözə bilmirdim.
Otağına girdim və ilk yenə yatağın altına getmək istədim, amma gözüm şkafın üstündəki yam-yaşıl daşa sataşdı. Əlimə alıb oraburasına baxdım. Qiymətli daş