götürülmüşdü övladlığa.
Digərləri hələdə öpüşüb-görüşəndə diqqətimi qapının cırıltısı çəkdi. Elə bil bu səsi ancaq mən eşitmişdim. İndi gözlərim hər şeyi yavaş kadrlar kimi görürdü. Ən arxada olsamda hündür boyum sayəsində qapını tam görə bilirdim. Əvvəlcə heç dəstəyə belə çatmayan zəif əlləriylə qapını araladı. İfadəsiz sifətindəki məzlum gözləri ətrafı gəzdi. Mənnən başqa heç kim ona baxmırdı amma o balaca boyu bunu bilməsinə mane oldu. Təhlükə olmadığını anlayan kimi birdən çox təəcüübləndiyim bir hərəkət etdi. Aralı qapıdan kiməsə əliylə işarə edib içəri dəvət etdi.
Başqa kim qalmışdıki? Ya bibim bir başqa uşaq da övladlığa götürmüşdü?
Və birdən gördüm. Hardasa qapıya qədər çatan uzn boylu bir qaraltı peyda oldu. Gözlərim qıyıldı. Refleksiv olaraq bədənim təhlükəni hiss etmişdi, buna görədə ürək döyüntülərim atır, bədənimi zəif titrətmə bürüyürdü.
O anda 2 şey birdən oldu. Yekə bir qaraltı əl balaca qızın əlindən yapışdı və bibim məni qucaqlayıb qabağımı kəsdi. Son görüntünün təsiriylə kimi qucaqladım, mənə nə deyildi fərqində deyidim. Başımda sadəcə 1 sual vardı. Evdə neçə nəfərik?
Şəkil.
Qarşılıq olaraq məndə azca əyilib bibimi qucaqladım, indi qızı tamamilə görmürdüm. Beynimdəki son görüntü mənə bəs etmişdi. Gözlərim bərəlmiş, ağzım azca açıq qalmışdı. Mehriban bibimin və digərlərinin səsi quyudan gəlirdi eləbil. Nəhayət səs də normala döndü və mən özümü hələdə bibimi qucaqlayan vəziyyətdə gördüm.
“Ay bu bibisini nə qədər çox sevir, nə qədər çox darıxıb” deyə bibim adı kimi mehriban bir qucaqlamayla qarşılıq verdi.
Özümü toplayıb bir az geri çəkildim və gülümsədim. “Xoş gəlmisən. Bütün yayı burdasan onsuzda daha darıxmaram” deməyi bacardım.
“Bilsəm qardaşım oğlu mənimçün bu qədər darıxır elə evinizin yanında bir ev alaram” deyib atama baxdı. Atamda ona nəysə dedi amma fikrim olarda deyildi. Gözlərim qızı axtarırdı. Az əvvəl gördüylərim həqiqət idi?
Amma qarşımdakı görüntü yox deməyə məcbur idi. Balaca qız indi çox köməksiz, çox şirin görünürdü.