olmağa çalışdım.
Qoca aramızdakı mənə çox uzun görünən məsafəni keçib, yaxınlaşdı. Əlimi yenidən əlinə alıb ovcumu yoxladı. Mənə çox uzun gələn bir andan sonra “Yadında saxla! Heçnə göründüyü kimi deyil.”
“Bu nə deməkdi?” heçnə başa düşməmişdim. Bu qadın nə danışırdı? “Nə gördüz onu deyin. XAİŞ edirəm!”
“Bu qədər deyə bilərəm. İcazəm yoxdu. Niyəsini soruşma, sadəcə bu qədər deyə bilərəmki Heçnə göründüyü kimi deyil. Bunu yadında saxla!” dedi və getməyə hazırlaşanda bəlkədə həyatımın ən böyük səhvini edib Elizabetin otağından tapdığım yaşıl daşı ona uzatdım.
“Bəs bunun nə olduğunu deyə bilərsizniz?” deyib ona uzatdım.
Əvvəlcə maraqla baxırdı. Ehtiyatla daşı məndən aldı. Daş əlinə dəyən kimi nəsə hiss elədi və sanki əlində ilan varmış kimi əlini yelləyib daşdan tezcə qurtuldu. Bir anlıq oldu hər şey və daş necə düşdü, qadın haçan qışqırdı bilmədim. Balaca yaşıl daş yerə dəyən kimi xıncım-xıncım oldu. İlk fikirləşdiyim bu daşın qiymətli olmadığı oldu, çünki qiymətli daşların möhkəm olduğunu bilirdim. Amma yerə dəyənnən sonra yayılan dalğanı gördükdən sonra bunun qiymətli bir daşdan daha artığı olduğunu bildim. Gec idi. Sadəcə filmlərdə görmüşdüm belə şeyi. Daşının sındığı yerdən açıq yaşıl bir dalğa yayılmağa başladı. Elə bil suya çınqıl atmışdım və su dalğalanmışdı.
Qadın bunu görüb dəhşət içində həm mənə, həmdə bütün adamlarına nəsə deməyə başladı. Bu dili başa düşmürdüm, amma pis bir şey olduğunu anlamışdım. Qadın əliylə qabağa işarə edirdi və hamını geriyə səsləyirdi. Həyəcanından dəli qocanın bu dəyqə ürəyi partlayacaq deyə düşündüm. Arabasına minməzdən əvvəl mənə birdə baxdı. Bu üzdə “bağışda” deyən ifadə vardı. Ağzım açıq qalmışdı, heç nə deyə bilmirdim. Dayanıb necə getməklərinə baxdım. Gəldikləri yolda gözdən itənə kimi baxdım arxalarınca. Deyəsən daha çox baxmışdım. Daha doğrusu yerimdə donub qalmışdım, çünki birdə sağdan maşın səsini eşidəndə hərəkət etdim. Anamgil gəlmişdi. Əlimdə olmadan udqundum. Maşından enmələrinə baxdm və çox narahat