t olduqlarını gördüm. Birdə kimsə ağlayırdı deyəsən. Uşaq səsiydi. Çevrilb olara tərəf getməyə başlayanda yerimdə səndələdim, az qala yıxılmışdım və bir şeyidə xatırladım. Yerə əyilib qalan daş parçalarını yığdım yerdən, cibimə töküb anamgilə tərəf getdim.
Yaxınlaşan da ağlayanın Elizabet olduğunu gördüm. Qəribə görünürdü, dayanmadan hıçqıra- hıçqıra ağlayırdı. Baxışları Mehribanın çiynindən mənə kilitlənmişdi. Onu incidən bir uşağın həmin adama baxdığı baxışla baxırdı mənə. Nə edəcəyimi bilmirdim. Ağzımdan “Nə olub ki?” sualı çıxdı.
“Gəzirdik elə özmüzçün birdən Elza ağlamağa başladı.” Deyib Elizabethə baxdı. “Az qala özünnən gedəcəydi ağlamaqdan. Həkimə aparmaq istədim, amma o buranı istəyirdi. Yaxşı, yaxşı balam sakit ol birdənəm.” dedi və qızı qucağında yelləməyə başıadı.
Səs küyə evdəki bacılarımda çıxmışdı və olarda mənim verdiyim sualları verirdilər. Mehriban narahat idi. Nə edəcəyini bilmirdi. Anam da narahat olmağa başlamışdı və nə yaxşıki Fuad yanındaydı çünki mən heçnə edə bilməzdim. Hamı evə keçməyə başladı.Əllərindəki bir-iki mağaza paketinnən çox şey ala bilmədikləri anladım. Hamıdan sonra girdim evə. Evdəki gərginliyi duya bilirdim. İndi nə olacaqdı görəsən? Sındırdığım yaşıl daş Elizabet üçün nə ifadə edirdi? Və ən önəmlisi buna görə mənə nə edəcəkdilər?
***
Qonaq otağında hamının dağılmağını gözlədim. Anam bacılarımı və mehribanın uşaqlarını da götürüb yuxarı çıxdı. Nə yaxşıki o, yatırtmağa qərar verdi. Fuadla Mehriban qalmışdı sadəcə və Fuadın burda olmağı vecimə deyildi. Bir tərəfdən onun eşitməyə haqqı olduğunu fikirləşirdim. Mehriban isə özünü çox qəribə aparırdı. Hərəkətləri məni çox təəsüfləndirirdi və bir azda incidirdi. Elə bil dünən bu vaxtlar burda oturub Elizabetsən danışmamışdıq. Elə bil söbətimizin axırında o polun cırıldamalarından sonra bunu çıxaranın Elizabet olmayacağını anlamamışdı. Ya mən dəli olub olmayan şeylərin olduğunu iddia edirdim, yada Elizabet Mehribana nəysə etmişdi. Eynən Vüqara etdiyi kimi.
“Mehriban”