dedim.
Əlini alnından ayırıb “Nədi Anar?” dedi.
“Elzab... Elza haqda nə fikirləşirsən? Dünən danışdıqlarımız yadındadı?”
Əliylə alnını ovuşdurdu eləbil nəysə yadına düşmüşdü amma sonra “Nə danışmışdık ki?” deyəndə başımdan qaynar su tökdülər elə bil.
“Dünən sənə demişdim, axı. O gələnə qədər danışmışdım sənə. Bu vaxtlar idi elə. Yadında deyil?” səsim get- gedə cılızlaşırdı.
Sadəcə başını yellədi.
“Yaddaşını silib yəqin.”
“Nə danışırsan Anar?” dedi Mehriban bezginliklə.
“Nə?” dediyini eşitdim Fuadın. Səsi çox sakit çıxmışdı, eşitməməzliyə vurdum.
“Elizabetdən danışıram. Dünən danışdım sənə olanları. El burda, bu otaqda. Sonra koridorda kiminsə gəzdiyini eşitdik, çıxdıq baxağa, Elzaydı.”
Dediklərim qarşısında mat- mat baxırdılar. Əsəbim korlanırdı yavaş- yavaş. “Nəyə baxırsız? Mehriban heçnə...” dişlərimi sıxırdım artıq. Əsəbimdən əsirdim. Gözləri titrəyən bədənimə dikildi ikisinində. Azcada gülümsəyirdilər? Bu daha çox əsəbləşməyimə səbəb oldu.
“Sən yaxşısan?” deyib, güldü Mehriban. “Xəstəsən, ya zarafat edirsən?”
“Bax dünən də bunu demişdin. Sonra mənə inandın.” Dedim Mehribana. Az da olsa ümüdüm artmışdı amma...
“Sən öznü yaxşı hiss edirsən, əgər zarafat eləmirsənsə. Ciddi görünürsən ona..” deyirdi Fuad amma sözünü yarımçıq qoydum.
“Əlbəttdə zarafat eləmirəm!” Yüksək qışqırığım səslərini kəsdi. Bu dəfə üzr istəməyəcəkdim bu dəfə, ona görədə “Mənə qulaq asın.”
“Sən mənə qulaq as Anar! Bu cür tonla üstümə qışqırmağın heç xoşuma gəlmir! Atan bilsə...”
“Mən... MƏN balaca uşaq deyiləm Mehriban!”
“Mən balaca uşağam?” Gözlərindəki yad baxışları gördüm Mehribanın. Nəysə olmuşdu ona və sössüz pis bir şey idi. Mən tanıdığım Mehriban bu deyildi. Dünənkiydi. Nə cür olur- olsun mənə qulaq asardı, heç vaxt bu cür reaksiya verməzdi. “Uşaqlarımlada ən kiçik zarafatıda qəbul eləmirəm! Hələ mən sənə onun nələr çəkdiyini demişdim. Bu qədər şeydən sonra necə belə danışa bilirsən?”
“Mən nə dedim ki? Heç bilir...”
Fuad əlini çiynimə qoydu sonra “Anar məncə bəsdi.