səpdiyindən əmin idim.
Havanı iyləyənlərdən biri ayağa qalxıb iki metrlik bir hal alana kimi nəfəs almamışdım. Nəfəs almaq heç yadımada düşmürdü. Yavaşca ağır- ağır qalxdı sinəsini dikləşdirdi. Bəlkədə 3 mən endə, boyu isə 2 metr yada daha çox hündür idi. Nəfəsimi içimə çəkdim və birdən ani bir hərəkətlə üzümə baxdı. Mənim burada olduğumu eşitmişdi. Sonra Elizabetin yanında olan başını ani olaraq mənə çevirdi. Boğuq işıqda oların sifətini tam görmədiyimə görə indiyə kimi şükr edirəm amma, yenədə ala- bula gördüm. Zil qara iri göləri vardı. Burunları yoxuydu. İyrənc və qorxunc sifətləriydi və bu sifətlər indi mənə baxırdı. Sonra Elizabet mənə tərəf döndü yanındakıda ayağa qalxdı. Uzun dırnaqlı əlləri indi dəymişdi gözümə.
Bu dəqiqə üstümə tullanacaqlar deyə fikirləşdim. Hərəkət edə bilmirdim. Hər yerim tutulmuşdu və əsirdim. Yəqin ki indi öldürəcəklər dedim öz- özümə. Son günlər bu cür ölümcül vəziyytlərlə çox qarşılaşmışdım. Yaşamaq şansım qalmamışdı. Bütün şanslarım getmişdi və heçnə yoxuydu əlimdə. 9 can haqqının hamsını istifadə eləmiş pişiyidim.
Sonra heç gözləmədiyim bir şey oldu. Düzdü gözlərim zəif görürdü amma Elizabetin ağlamağa başladığnı görürdüm. Boğuq işıqda mirvari kimi parıldayırdı hətta. Bu mirvarilərin səbəbiysə mən idim. İndi qarşımda narahat, balaca və köməksiz qızdan başqa heç kəs yoxuydu. Köməksiz qız. Beləcə bir az da baxdıqdan sonra başını sağa çevirib yanındakılara nəsə işarə verdi. Onlarda başlarını aşağı salıb gözdən itdi. O bir azcada məni günhlandıran baxışlarla baxdıqdan sonra üzünü çevirdi və ovucunda qalanları səpməyə davam etdi. Elə bil mən heç burda deyildim.
Bir az sakitləşmişdim və hərəkət edə bildiyimi görüb dikəldim. Bir az rahatlaşmışdım amma niyə belə narahat idim bilmirəm. Özümü günahkar hiss edirdim amma niyə? Axı mən heçnə eləməmişdim. Yəni ən azı bilərəkdən eləməmişdim.
Sonra hər bir insanın elədiyi kimi özümə haqq qazandırıb bir əclaf kimi otağıma getdim.
Çəmbər (II hissə)
Səhər gözlərimi açanda yata bildiyimə