ə görə çox təəccüblənmişdim. Ən qəribə tərəfiysə rahat yatmışdım.Necə olduğunu bilmirdim amma başımı yastığa qoyan kimi yatmışdım. Buna görə özümdən nifrət edirdim az qala. Onunla bir an əvvəl danışmaq istəyirdim. Hətta üzr istəmək. Bir tərəfdənsə bunun çox dəli bir hərəkət olduğunu deyirdi. Axı onun qədər məndə... Özümü topladım və haqq qazandırdım. Az qala ölürdüm axı o gün. Bu bəs idi elə. Əgər bir anlaşılmazlıq varsa bunda hər iki tərəf günahkarıydı. Bir tərəfdəndə bu qədər yumşaqqəlbli olmaq istəmirdim, çünkü hələ onun kim olduğunu (bəlkədə nə) bilmirdim axı.
Aşağı koridora düşən kimi ilk hiss elədiyim yeni bir iy oldu. Dünənki kimi sümük qoxusu deyil deyə fikirləşəndə yatağın altındakı buynuz və evdəki o iyrənc qoxu yadıma düşdü.(Ürəyiiyumşaqlıq yoxdu) Amma indi yanmış sümük qoxusu demək olarki yoxuydu (yada mənim burnum dolmuşdu), amma onun əvəzinə gül ətri vardı evdə və aşağı koridora düşdükcə getdikcə kəskinləşirdi. Bu iyi hardan xatırlayırdım bilmirəm, amma sözzüz xoşlamadığım qoxuydu. Yenədə o ürəybulandıran iydən min dəfə yaxşıydı. Elə bil evə havatımizləyici sprey vurmuşdular və bir az çox olmuşdu. İnsanı boğurdu.
Qapını açanda sarımtıl işıq gözlərimi qamaşdırdı. Bir müddət yığıb dayandım hətta geri çəkildim, sonra gözlərimi qırparaq heyrətlə bayıra çıxdım. Ağzım açıq qalmışdı. Qarşımda elə bil taxıl zəmisi var idi. Ara-bir əsən sakit külək bu zəmini dalğalandırır və insana xoş təsir bağışlayırdı. Bir az da irəli gedib bunun sarı çobanyastıqları olduğunu gördüm. Hər yerdəydilər və bir gecədə elə sıx bitmişdilər ki bəzi yerlərində yaşıl yarpaqları da görünmürdü. Hər yer baş ağrıdan sarı rəngdəydi. Üstəgəl burdan gələn kəskin qoxu.
Anam, Mehriban və Fuad evin arxasından gəlirdilər. Uşaqlarında səsi ordan gəlirdi amma gözə dəymirdilər. Anam artıq bir çələng düzəltmişdi özünə. Və əlindəkinidə yəqin ki Mehribana hazırlayırdı. Çox sevinirdilər. Xüsusiylə anam belə şeylərdən ötrü ürəyi gedərdi. Məni görüb heç görmədiyim həyəcanla “Aa-nar görürsən” deyib