. Üzündə həmin idadəsiz baxış qalmışdı. Bənizi ağapbaq idi, göy gözlərinin altındaysa yorğunluq qaraltıları gözə çarpırdı. Özünə çox yaraşan ağımtıl, açıq göy nöqtəli paltar geyinmişdi və yerindən tərpənmirdi. Qucağında blaknot və bəzəkli qələmini bərk-bərk qucaqlamışdı. Qısa aradan sonra “Bu kimdir?” soruşdum.
Mehriban və əri Fuad eyni anda döndülər. Mehriban uşağı yaddan çıxartmış utancıyla ona yaxınlaşıb qucağına götürdü. Əvvəl öpüb sonra üzünə tökülən saçını qulağının arxasına verdi. Öz şah əsərini təqdim edən rəssam kimi “Elizabet” Bizə baxıb davam etdi “Amma biz qısaca Elza deməyi sevirik. Ən kiçik balamızdı və çox ağıllı qızdı, yazmağı da bacarır” deyib yenə öpdü, sonra təəcüblənmişikmi deyə hammıza baxdı.
4 Yaşlı bir qıza görə yazmaq alqışlanacaq şey idi, amma mənə görə dili qüsurlu bir qız fikirlərini ancaq belə çatdırırdısa heçdə təəccüblü deyildi.
Gözüm yenidən Elizabetə getdi. Yəni həqiqətən... Ola bilməzdi, yəqinki çox yorulmuşdum və yuxudan tam ayılmamışdım. Başqa nə ola bilər axı?
Hamı veş-vüşlərini yerbəyer edib qonaq otağına yığışdı. Bayaqdan məni özünə çəkən qoxular bularmış. Bol görünən süfrə bu gecənin çox uzun olacağından xəbər verirdi.
Həmişəki söhbətlər, həmişəki suallar və cavablar. Daha çox görüşmədiyimiz müddətdə nələr olduğundan danışırdıq. Sonra uşaqların dərsləri barədə və təbii ki mənim rüb qiymətlərimin çox əla olması barədə. Söhbətin sonra iş və biznesdən getməsinə az qalmışdı. O vaxta qədər durmağı fikirləşirdim, lakin əsnəyib “Mən yatmağa gedirəm” dedim.
Anam “A oğlum bayaqdan demək istəyirdim, imkan eliyə bilmədim get fotoaparatını gətir şəkil çəkdirək”
Mehriban “Hə yaxşı olar bu gündən bir xatirə qalsın” deyib daim sakit və mədəni Fuada baxdı. Fuad da nəzakətlə başını yelləyib çox gözəl fikir olduğunu bildirdi. Bu adam həmişə həddinnən çox mədəniydi. Bəzən əsəblərə toxunacaq dərəcədə amma bibimlə bir- birilərini əla tapmışdılar.
“Yaxşı” deyib yuxarı qalxdım. Gedə-gedə Elizabetə baxırdım. Bütün uşaqlar doymuş və yorğun