uşaq kimi güldü və əllərini açıb fırlanaraq gülləri göstərdi.
“Hə. Bu necə oldu bilən var?” deyə soruşdum. Cavabı onsuzda bilirdim amma oların belə rahatlığı əsəblərimə toxunurdu. “Yəni heç kimə maraqlı deyil bunlar...”
Anam sözmü kəsib “Nə bilim durduq gördük hər yer güldü” dedi. Sonra başını Mehribana çevirdi və “Doğurdana Mehriban mənim heç bu güldən burda birdənədə olsun bitdiyini görməmişdim. Necə olub görəsən?” dedi.
Mehriban bilmədiyini ifadə edən şirin gülüşüylə “Bilmirəm. Möcüzədi vəssalam.”
“Doğurdanda” deyə təstiq elədi Fuad.
Anam çələngin son çiçəyini də taxıb Mehribanın başına qoydu. “Gəle bir şəkil çəkdirməliyik!” deyib verandaya qaçdı və telefonuyla şəkillərini çəkməyə başladı. Sonradan bu şəkillər bir gün anamın “hər şey bu şəkilləri çəkdiyimiz gün başladı” deyib ağlayacağı şəkillər olacaqdı.
“Ağlıma nə gəldi Mehriban bilirsən?” Mehriban başını yellətdi. “Gəl gedək buralar üçün cırtdan elflər alaq.” Mən nə dediyini anlamışdım, çünki bizim həyətimizdə 15 dənəsi vardı. Ən böyüyü otuz sm-lik balaca cırtdan adamlar. Gündüz vaxtı hamısı gülümsüyüb hansısa işi görürdülər amma gecə dəhşətli görünürdü. Anamdan bundan artığını gözləyə bilməzdiz. Bəzən “Anamız bizi, yoxsa biz anamızı böyüdürük?” deyə fikirləşirdim. Mehriban qaşını qaldırıb baxanda “Bizim qazonların üstündədə vara balaca cırtdanlar...” bir az Mehriban anlasın deyə gözlədi “Keçən gün ticarət mərkəzində də gördük. Saxsıdan olurlaa. Necə olub ki sən bizə gələn...A dayan biz oları bir ay olar almışdıq axı.”
“Hə bildim. Saxsı fiqurlar” deyib əliylə ölçülərini göstərdi. Belə baxanda pis fikir deyil. Bağı dahada gözəlləşdirər.” Dedi Mehriban. O da çox həvəslənmişdi.
“Estetik zövq başqa şeydi.” Deyib əl-ələ vurdular. “Dayan onda pul götürüm dedi anam və evə qaçdı. Yarım dəyqə də keçməmiş əlində pulqabısıyla gəldi. “Onda uşaqlara da deyək olarda gəlsinlər. Fuad sən maşını işə sal. UŞAQLAR” deyə qışqırdı.
Evin arxasından hamısı qaça-qaça gəldilər. Az sonra Elizabet göründü. Həmişəki ifadəsiz