z sifətində indi qorxu və narahatlıq vardı. O mənə baxdı mən də ona. Başımı çevirdim və özümü çox günahkar hiss etdim.
“Uşaqlar kim biznən alış- verişə gedir?” Soruşdu anam.
“Bu cür deməməliy...” deyə Mehriban danışanda hamısı bir ağızdan “MƏN, mən mən” deməyə başladılar.
“Bəs evi kim düzəldəcək?” dedi Fidan. Əlləri palçığa bulaşmışdı. Buna baxıb sözün hansı evdən etdiyini başa düşdüm. Amma kaş ki, gedərdi.
“Mən getmirəm onda” dedi Vüqar. “Alış- veriş qızdar üçündü.” Deyə əlavə edib evin arxasına qaçdı.
“Mən gəəmirəm” deyib Rüstəmdə onun dalıycan qaçdı.
“Görürsən buları, balaca kişilərdi” dedi Mehriban.
Böyük bacım Aysel “Əgər o gördüyüm çantanıda alacağıqsa gəlirəm. Ana xaiş eliyirəm.”
“O sənin yaşna uyğun deyildi, keçən dəfə dedim sənə. Amma başqasına baxarıq eybi yoxdu.” Və Aysel sevinclə maşına mindi.
Səkinə və Cəmilə heçnə deməsən onun arxasınca getdilər. Hər birinin qulağında sarı çobanyastıqlarından var idi.
Mehriban Elzanı görüb “Elza sən də gəl” dedi. Elza bir addım arxaya atıb başını yellədi. “Niyə? Gəl qızım təzə paltarlar alarıq sənə...” amma o bir addım da dala atanda Mehriban susdu. “Yaxşı onda biz gələnə qədər oyna uşaqlarnan. Gəl bura heç olmasa öpüm səni.” Elza gəldi və ayaqları üstündə azca qalxa-qalxa bir tərəfdəndə mənə baxırdı. “İndi get qızım, amma ehtiyyatlı ol. Anar uşaqların üstündən gözünü ayırmaya, çox gec gəlməyəciyik onsuzda.”
“Bilirəm” dedim sadəcə. Soyuqluğu hiss eləmişdi.
Arxaya baxdı, hamı maşına minmişdi. Sonra mənə baxıb “Çox üzr istəyirəm Anar. Dünən mənə nə olmuşdu bilmirəm. Bəlkədə ömrümdə elə əsəbi olmamışdım. Sənidə uşaqlarla ona görə qoyuran ki, danış onunla. Dünən həqiqətən nə gijdədin başa düşmədim.” Gülümsədi. “Amma indi Elzayla danış. Xiş edirəm. Keçən dəfə mənə yazıb göstərdiki hiss eliyirki sən onu sevmirsən.” Bu həqiqət idi. “Ona görədə onunla bir az danış, necə şirin olduğunu görəcəksən. Başına gələnləridə unutma, onun qayğıya ehtiyacı var.
Arxadan siqnal səsləri gəlirdi. Mehriban çevrilib “Gəlirəm”