qışqırdı. Sonra mənə çevrilib “Oldu?” dedi.
“Yaxşı” dedim inanmayaraq. Danışdıqlarımızı hələdə xatırlamadığı üçün pis olmuşdum. Üzümdən öpdü və maşına tərəf getdi. Maşına çatanda anamın “Qardaşoğlu bibi nə mehriban olmusuz elə...” və ardına qulaq asmadım. Fikrimdə başqa şeylər vardı.
Maşın K dönüşü eləyib ticarət mərkəzinə getdi. Hərdən o günü xatırlayanda anmgilin maşına minib geməyini, Nuhun gəmisinə minib qurtulan canlılara bənzədirəm. Amma yaxşı, özümü çıxıram çünki bəzi günühlarım var amma (olmasada mollalar bir şey tapardı), evin arxasında palçıqdan ev düzəldən uşaqların ən azı üçünün heç bir günahı olmadığına əminəm.: Zaxor
Bu hərəkət lap Mehribanlığıydı elə. Bu cür br şey fikirləşməyi həqiqətən yaxşıydı amma, Elizabetlə nə aydınlaşdıracaqdım? Mehriban elə bil bizi oyuncaq üstündə küsüşən uşaqlar sayırdı. Düzdü lap səhər tezdən belə bir fürsət istəyirdim amma indi nə deyəcəyimi bilmirdim. “Elza bilirsən, mən belə fikirləşirəmki sənin yanında həmişə ikidənə cin gəzir, buna əminəm. Olardan qorxuram,ona görədə deyə bilərsən olar niyə həmişə sənin yanındadı?” Bunu soruşacaqdım? Söhbətin harasından başlayacağımı bilmirdim.
Bir müddət əllərimi çarpazlaşdırıb yola baxdım. Sonra evə tərəf çevriləndə Elizabetin dayanıb mənə baxdığını gördüm. Bu məzərəni çox gördüyüm üçün nə təəccübləndim nə də qorxdum. Ona tərəf getməyə başladım. Yaxınlaşdıqca üzündəki kədəri, sıxıntısını görə bilirdim. Bir az sərt başlayacaqdım sözə amma bu “Günahkar sənsən, günahkar sənsən!” deyən baxışlar məni bir az yumşaltdı. Və bir azda yaxınan danışacaqdım amma hər iki tərəfində əzilməkdə olan gülləri görüb dayandım. Yenə yanındaydılar, amma özümü bunu görməmişəm kimi apardım. Sözə başlayandasa dilimin topuq vurması bunu rahatca biruzə verdi.
“He... H..Heç olm..asa” udqundum “Heç olmasa bu güllərin niyə olduğunu deyə bilərsən?” İki əlimidə açıb ətrafı işarə elədim.
Kağızına nəysə yazıb göstərdi. “Bizi qorumaq üçün”oxudum.
“Nə? Nə danışırsan sən? Kimdən qorunmağa?” Bu sualım ogünkü