ü yuxumu xatırlatdı mənə.
Yenə blaknotunu açdı və nəysə yazıb mənə uzatdı. “Gec olmamış evə girməliyik. Bizi görə bilərlər.” Oxuyub ona baxdım.
“Kim görər?” Soruşanda Fidan, Rüstəm və Vüqar qaça-qaça gəməyə başladılar. Hər üçü şən görünürdü və bizi görən kimi yanımıza qaçdılar. Əlləri bir yana demək bütün bədənləri palçığa batmışdı.
“Uşaqlar gedin evə əllərinizi yuyun.”
“Yooox bir azda oynamaq istəyirik. Orda daha yaxşı yer var.” Dedi Fidan və əliylə güllərin bitdiyi yerdən sonrakı nisbətən təmiz qumlu yeri göstərdi.
Elzaya baxdım və narahat üzüylə başını iki yana yellədi.“Yox bəsdirin daha palçıq yoxdu. Gedin üstü başınızı yuyun.”
“Yooox” dedi yenə Fidan və o ağlamsınmış ifadəsindən istifadə elədi. Bu ifadəsi qəlbimi hər zaman yumşaldırdı amma o gün imkan vermədim.
“Nolar biz orda oynamaq istəyirik,nolar” deyə yalvarırdı Vüqar. Bir əliylədə qırmızı lapatqasını azır tutmuşdu.
“Noyaal oynamaq istirəm” dedi Rüstəmdə və oda yalvarışlara qoşuldu.
Heç vaxt qışqırmadığım tonda olara “Yox! Gedin tez əllərvizi yuyun!” dedim. Hamısı dodağı bükülmüş vəziyyətdə evə getdilər. Rüstəm ağlayırdı. Özümü piss hiss etmişdim amma bir tərəfdəndə Elzaya inanırdım.Yada pis bir şey olacağına.
Elə bu vaxt Elizabetin gözlərinin böyüdüyünü və üzünə necə bir qorxu yayıldığını gördüm. Hətta qorxusundan çıxartdığı “Heh” səsini də eşitdim. Yavaş yavaş dala gedirdi.
Mən onun baxışlarını izləyərək çevrilib arxama baxdım və iki adam gördüm. Biri qadın biri kişiydi və bizdən olsa-olsa 50 metr uzaqdaydılar. Kişi arıq, balacaboy, qadında onun boyda amma gombul idi. Başına isti havaya heç cür düzgün gəlməyən şal bağlamışdı və əynində yeri süpürən uzun yubkası vardı. Deyəsən bizi hələ görməmişdilər və görəcəy vəziyyətdədə deyildilər. Bir-birinə dəyə-dəyə gəlirdilər və yaxınlaşdıqca qadının qulaq deşən cır qəhqəhəsi, kişinin də qoyun mələməsindən fərqli olmayan gülüşü dəhşətli görünürdü. Elə bil bu dəqiqə iynə vurmuşdular. Nə elədiylərini bilmədiyləridən əmin idim çünki normal insan belə