etməzdi. Nəysə deyib o dəyqədə qəhqəhə vururdular.
Mənim üzlərini tam görə biləcəyim məsafəyə qədər gələndə oları tanıdım. Keçən il bura gələndə atam bizi ev yumurtası, ev əti və ev nəbilim nəyi kimi sağlam qidalarla təmin etsin deyə olara pul ödəmişdi və olarda hər gün öz ev məhsullarından bizə götürürdü. Daha doğrusu götürcəkdilər. Amma elə birinci gündən üstbaşlarından yağan çirk və elədikləri iyrənc hərəkətlər anamın oları qovmağına səbəb oldu. Əlbəttə mədəni şəkildə olara heç bir şey demədi, sadəcə gedənnən sonra ilk işi atama zəng vurub başqa adam tapmağı tapşırmaq oldu. Atam səbəbini soruşanda anam az qala qusacaqmış kimi bir səslə boğazını ovuşdurub olanları danışmışdı. Anama haqq verirdim çünki həqiqətən ürəybulandırıcı insanlarıydı. Kişi sürüyüb gətirdiyi arabasını evin qabağında saxlayan kimi çalmalı arvadı arabanı boşaltmağa başlamışdı. Kişi xırıltılı bir öskürəklə qırağa tüpürüb siqareti yenə damağına qoyannan sonra mənə “Evdə böyüklərdən kim var?” demişdi. Anamı çağırmışdım o gələnə kimi yenə pəncərəyə qonmuşdum. Qadın malları boşaltmışdı və üstü sürtülmüş tərli nəm salfet ilə boynunu boğazını silirdi. Hətta mənim görmədiyimi düşündüyü bir dəqiqədə həmin salfetlə qoltuğunun altınıda silmişdi.
İndi isə vəziyyət tamam başqa cür idi. O günkü həyat susqunu insanlardan əsər əlamət yoxuydu. Dəli olmuşdular görəsən? Çünkü bu gülüşlər, hərəkətlər heçdə normal insanın davranışlarına uyğun deyildi. Arıq kişi bir neçə addım səndəllədikdən sonra bizi gördü və bu an arxamda evin qapısının çırpıldığını eşitdim. Dönüb baxdım və içəri girənin Elizabet olduğunu bildim. Eşitdiyim bir qışqırıqla yenə çevrildim və kişinin işarət barmağıyla evin qapısını göstərib “Ordadı, onu tapdıq , tapdıq” deyərək qaçdığnı gördüm. Qadında toyuq kimi səs çıxardıb onun dalınca qaçdı. Kişi yarı yolda “Tabdıq?” deyib yerə yıxıldı və gülməyə başladı. Qadında ona qoşuldu. Başqa vaxt bunu televizordan baxsam mən də gülərdim amma o dəqiqə bu heçdə gülməli deyildi. Sonra tapdıq sözünü bir