r neçə dəfədə deyib güldülər.
Sıxılmağa başladım və hirs başma vurdu. Özümü oların hər ikisinə bir təpik ilişdirməmək üçün güclə saxlayırdım. “Hey! Neynirsiz, cəhənnəm olun burdan!” dedim.
Elə ilk sözümdən ikisidə qanı içən vampirin çevikliyiylə başlarını qaldırdı. Başqa bir şey deyə bilməyib olara baxdım. Ac yırtıcının tanımadığı, amma yeməli olduğunu bildiyi bir yem kimi baxırdılar mənə. Azca yerimdə tərpənən kimi ikisidə toz qaldırıb üstümə şığıdı. Yerimdə qaldım və oları necə uzaqlaşdırmağı fikirləşdim.
“Sən bizə necə!...” xırıltılı səsindən qalan dediklərini başa düşmədim. Əvvəlcə bizim dildə danışdığını düşündüm amma dediyi söz olan şeyləri ilk dəfə idiki eşidirdim. Sonra gombul qadında ona oxşar sözlər çığırırdı.
Mənə çatmağa bir neçə addım qalmış nəyəsə dəyib dayandılar. Hər ikisi əllərini hava da elə yelləyirdi ki elə bil suda boğulurdular və bu dəyqə öləcəkdilər. Səsləri də kəsilmişdi və tünd boz sifətlərini daha yaxından onda gördüm. Qorxulu bir görünşdəydilər. Sifətləri bözarmışdı, daha çox gözlərinin altında və dodaqları olmaqla bütün bədənlərindədə o pas rəngli ləkələr çıxmışdı. Gözləri maviylə bozun açıq tonları rəngiydəydi və az qala gözünün ağında itib batacaqdılar.
Olar hələdə havada nəyisə itələyirmiş kimi qurtulmağa çalışanda geri çəkildim. Nələr baş verirdi həyatımızda? Özümü topladım və evə tərəf baxdımki, uşaqlardan heç biri bayra çıxmasın. Amma sadəcə Elizabet baxırdı pəncərədən. Ətrafıma baxdım dəli kimi və olara vurmaqçün nəsə axtardım, amma hər yer adamı dəli eliyən sarıya bürünmüşdü.
Elə bu vaxt birinci kişi qurtuldu və nəfəsi kəsilib bu dəyqə öləcək fikirləşdim. Amma o yerdə sürünüb gombul arvadını yubkasından tutub dala çəkdi. Yubka qadının əynin çıxmışdı az qala amma qurtula bildi və oda geri yıxıldı. Bir müddət dərin- dərin nəfəslər aldılar. Sonra ikisidə mənə baxıb pələng kimi yada daha qorxunc bir tərzdə mırıldamağa başladılar. Birdən güldülər, sonra yenə mırıldandılar.
“O küçüy bura divar çəkib.” Dedi kişi. Oların adam