n bədənlərdən çıxdılar. İki buynuzlu bozumtul, pas çilli məxluqlar idi və bədənləri tərk etsələrdə özləri tam görünmürdü. Sanki bir kölgəydilər və bəzən görünüb bəzən itirdilər. Öz səsləriylə yenə “ZAXOR” demələri çox dəhşətliydi. Qalın və uğultulu bir səs idi bu.
Ardıycan bütün evin ətrafını olardan basdı və hamı “ZAXOR,ZAXOR,ZAXOR...” çağırırdı. Mən hara baxcağımı bilmirdim çünki səs dörd bir tərəfdən gəlirdi və kəsmək mümmkün deyildi. Bəziləri arada güllərin içinə keçib evə yada daha doğrusu Elizabetə çatmaq istəyirdi amma hamısı çapalayaraq qalırdı. Bəlkədə minlərləsivardı artıq ətrfımda və itib batmalar, bir ağızdan ZAXORU çağırmaqları və bu sarılıq başımı ağrıdırdı.
Sonra hamı birdən səsini kəsdi. Elə bir sakitlik olduki gözünü yumsan hər şey normaldı deyəcəkdin. Birdən quru torpaqda addım səsləri eşitdim. Nizamlı və asta addımlarla bir əlində qara uzun əsasıyla qara mantiyalı bir məxluq yuxarı çıxırdı. Uzun dırnaqlı nazik barmaqları əsasını möhkəmcə tutmuşdu. Üzü kafşonun içindəki zülmətdə görünməz idi və başından bir cüt buynuz çıxırdı. Amma ətrafındakıların əksinə onun buynuzları əyri və qaraydı. Elizabeti daim izləyən o iki məxluqun buynazları kimi. Sadəcə əsasını qamarlayan qaramtıl dərili əlindən başqa bədənindən heçnə görünmürdü. İnsan əli olmadığı göz qabağındaydı.
Düz yolunun üstündə bayaqkı ər arvadın ölmüş cəsədləri vardı. Ora çatan kimi dayandı və bir az olara baxıb nəsə işarə verdi və cəsədlər arxaya sürülərək oların içində itib-batdı. Adam yada hər nəydisə güllərə qədər olan 2 metridə keçib düz qarşımda dayandı.
“HAAAAAAAAAAAA” nəfəsi içə çəkəndə çıxan “HA” kimi bir səs ətrafımı bürüdü birdən. Hətta bir an gülləri keçə biliblər fikirləşdim.
Mən hələdə onun üzünü görmürdüm. Əliylə nəyəsə toxundu və asytaca əlini çəkdi. “HAAAAAAAAAAAA” Görünməz əngəli yoxlayır fikirləşdim. Sonra aramla işarət barmağını qaldırıb pəncərəni göstərdi. “HAAAAAAAAAAAA” Evə baxanda elizabet orda yoxuydu amma onu göstərdiyini anlamışdım. Aman allah bular həqiqətən