olurdu görəsən? “HAAAAAAAAAAAA” səsi in guruldayırdı sanki və qulağıma dolurdu.
Əllərimlə qulaqlarımı tutub “Bəsdi!” qışqırdım. Amma heç özüm öz səsimi eşitməmişdimki. Ona baxdım əli havada asılı qalmışdı amma heç bir tərpəniş yoxuydu.
“Bəsdi!” dedim birdə. Bu dəfə yalvarırdım.
Sonra birdən dəhşətli bir səs beynimin düz içində guruldadı “Bu sənin işin deyil oğlan!” dedi. Səsin insana, hətta insan bədəninə girmiş olardan birinə də aid olmadığını başa düşdüm. O məxluq özü mənimlə danışırdı. “O qızı bizə ver. Hər şey bitsin!” “HAAAAAAAAAAAA” və sonra hər yer sakitliyə büründü. Titrəyərək ayağa qalxdım.
Və mən şəraitə görə ən dəli hərəkəti elədim.
Lunatik
O vəziyyətdə nə qədər oturduq bilmirəm amma çox oturmuşduq. Heç kəs hətt normalda yerində dayana bilməyə Rüstəm də tərpənməmişdi. Hər üçünün gözlərinin altı şişmişdi və ağlamağı kəsib yuxuya getməkləri vaxt aparmışdı. Sakitlik idi. Həm içəridə, həmdə bayırda. Getmişdilər görəsən? Nolar ki, kaş elə olaydı. Uşaqları ehmalca divana yatırıb pəncərəyə yaxınlaşdım. Gözüm saatı görəndə artıq 1 olmuşdu amma günəş əvvəlki yerindən tərpənməmişdi deyəsən.
Pərdəni araladım və çox peşman oldum. Əvvəlcə həqiqətən gediblər fikirləşdim, amma sonra bir anda peyda oldular və dəli kimi içəri keçməyə, hoppanmağa, qara-qışqırıq salmağa başladılar. Bəziləri Artıq üzlərinidə göstərə bilirdi ki, bu çox pis oldu və ömrüm boyu gözümün qabağından getməyəcək qorxunc sifətlərini gördüm.
Dal-dalı yerimdə səndəllədim amma divandan tutub özmə dayaq verdim. Uşaqlar ayılmışdı və bayırdan gələn qorxunc səsləri eşidib qorxurdular. Digər pəncərədən ümidlə baxdım, amma bu dəfə məxluqları yox sayıb sadəcə maşına baxdım. Yerindəydi və gözlərimi qıyıb diqqətlə baxdım, necə var idisə elədə qalmışdılar. Yuxarı baxdım, bayaqki quşlarında göydə uçan vəziyyətdə donub qaldığını gördüm. Deyəsən bizim evdən başqa hər yerdə vaxt dayanmışdı. O buynuzlu əcinə nəsə etmişdi və vaxt bizim olduğumuz yerdən kənarda getmirdi.
“Mən.. Mən qorxuram” deyib ağlamağa