idi, amma o hələdə yavaş- yavaş yeyirdi. Baxdımı hissetmiş, gözlərini nimçədən ayırdı və mən sadəcə gülümsədim. O isə heç bir qarşılıqsız çeynəyə- çeynəyə məni otaqdan çıxana kimi süzdü. Otağıma qalxıb bel çantamdan Canonumu götürdüm. Bu internetin belə tutmadığı evimizdə (hətta rayonda) 3 ay şəkil çəkmək darıxmamağıma kömək edərdi. “Elə günü sabahdan aşağı düşüb kəndi, yada meşəyə gedib mənzərələri çəkəcəyəm” deyə fikirləşdim. Bir anda gələn entiuiazmın təsiriylə bu qədər mənzərəyə 3 ay bəs etməz fikirləşdim, sonra başda hər şeydə belə olduğu düşüncəsi məni söndürdü. Uzaq başı 2 həftəyə bundan da bezəcəkdim.
Aşağı düşdüm. İşimi tez bitirib yenə yatmaq istəyirdim. Əlbəttə bir az sonrakı hadisədən sonra şirin yuxuya ömürlük həsrət qalacağım ağlıma belə gəlməzdi.
“Tez olun bəsdirin danışdız, durun şəkil çəkdirək” deyib fotoaparatımı tənzimlədim.
Hər kəs ayağa qalxıb Masanın qabağına keçirdi amma bir tərəfdən də qızğın söhbətlərindəydilər. Qolumla stula söykənib yığılmaqlarını gözlədim. Mənə çox uzun gələn bir vaxtdan sonra axır ki düzüldülər. Böyüklər arxada uşaqlar isə qabaqda düzülmüşdü.
“Hazırsız?” dedim.
Anam ətrafına baxıb hamının adından “Hə hazırıq. Çək” dedi.
Yoxlamaqçün elə belə bir şəkil çəkdim. Kanonun işığı 2 saniyə titrəşərək yandı. Amma qəribə bir tərpəniş hiss edib sağa baxdım. Bu Elizabet idi. Sifətində ilk dəfə qorxu mimikası gördüm. Dodaqlarının kənarları aşağı əyilmiş, ağzı açılmışdı. Bu dəyqə ağlayacaq fikirləşdim. Amma eləcə qaldı. Mehriban bunu görməmişdi. “Sadəcə, yoxluyurdum indi yenə çəkəcəyəm” deyib kameranı gözümə yaxınlaşdırdım. Bildirməsəmdə gözüm Elzadaydı. Uşaq şok keçirəcəkdi elə bil, ona görədə başımı qaldırıb onunla maraqlanmaq istədim amma heç gözləmədiyim hərəkət etməyə başladı.
Sol əli aramla yuxarı qalxırdı, sanki... Dejavu bir görüntü. Bayaq 2-3 saat əvvəlki əl hərəkəti. Tez barmağım düyməyə tuşlandı. Titrəşən işığı his edəndə günəşə çıxmış insan kimi gözlərini qıydı və... Yenə kiminsə əlindən tutdu. Mənsə dayanmadan