yeməyimizə diqqətlə yanaşmalıyıq.”
Heç qulaq asmadan buterburodlara daraşdılar. Hərəsi birinin balaca mədəsini doldurdu və doydular deyəsən. Birdən Elizabet girdi içəri və onu tamamiylə unutmuşdum. Divanda oturub süfrəyə baxırdı və ac olduğu göz qabağındaydı. Əvvəlcə vermək istəmədim amma sonra yazığım gəldivə boşqabdakı axırıncı buterburodu onun yanına aparıb qoydum. Tez blaknotuna nəysə qaraladı və “Çox sağol” yazdığını gördüm. Bu aramızı bir az yumşaltdı deyəsən ki, mən kresloda oturub yeməsini gözlədim. Aramla buterburodnu yeyərkən o mənə mən də ona baxdım. Bitirən kimi “Nə baş verir Elza? Xaiş eliyirəm bizi başa düş, nə baş verdiyini bilməliyəm.”
Tərəddüd edirdi amma sonra blaknotunu götürüb yazdı və mənə uzatdı. “Zaman tilsimidir. Bizim tərəfdə zaman olduğu kimi axır amma dünyada hər şey donub.” Deyə oxuyub ona baxdım. Onsuzda məndə bunu fikirləşirdim. “Bəs olar nə istəyir?” dedim gic kimi. Cavab qarşımda oturmuşdu. Heçnə yazmadı. Ya onsuzda bildiyimi bilirdi, yada söhbətin uzanacağından qorxurdu. “Nə qədər çəkəcək?” soruşdum. Blaknota nəysə yazıb yenə qaytardı. “Bilmirəm”... Elə də sadə yazmışdı ki, Bilmirəm. Qısa, konkret. Hirsləndim və ayağımı tərpədməyə başladım. “Necə yəni? Bu baş verənlər bilirsən nə qədər qeyri normaldır? Olar səni istəyir və sən bilmirəm deyirsən! Mən bilirəm, biz ölənə kimi Elza? Heç bizi fikirləşmirsən? Biz insanıq Elza, sənsə...” dəqiq bilmirdim o nədi yada kimdi. Bəlkədə insanıydı amma o qara qoruyucuları?
Qeyri-ixtiyari səsim qalxmışdı, uşaqlar hər şeyi eşitmişdilər. Yenə ağlamağa başladılar. Elizabetində gözləri dolmuşdu və oda ağladı. Başını orda olmayan yada bizə görünməyən bir şeyə söykəyəndə dəhşətə gəldim və yerimdən qalxıb uşaqları sakitləşdirməyə getdim.

Üstünnən iki gün keçmişdi deyəsən amma heç nə dəyişməmişdi. Pəncərədən baxan kimi uğultular qopur, uşaqlar ağlayır mənsə oları sakitləşdirirdim. Günəş dayandığı yerdən 1 sm belə hərəkət eləməmişdi. Maşınnan və içindəki ailəmdən danışmıram heç. Görəsən indi nə