ə hiss edirdilər? Ya atam hardaydı. O zəhrimar biznes görüşləri bu gün, yada 2 gün əvvəl bitəcəkdi və o da axır ki istirahət edəcəkdi. Amma indi yəqinki yerində donub qalmışdı.
Əvvəlcə saata fikir verirdim və düz 4 dövrə vurmuşdu amma hava hələdə işıqlıydı. Əslində gündüzdür yoxsa gecədirmi deyə baş sındırmırdım artıq, kimə lazımıydı? Amma deyəsən gündüz idi.
Yeməkləri diqqətlə paylaşırdım və hər nə qədər ona vermək istəməsəmdə axırda yazığım gəlir verirdim. Görəsən yanındakılar nə yeyir dərdini isə heç çəkmirdim. Südü və köhnə yeməkləri yemişdik. Bir gün demək olarki kukruzu südə qatıb yedik. Artıq səhər yeməyi, günorta yeməyi deyə fikirləşmirdim. Tez xarab olan, gec xarab olanı fikirləşirdim və bu işdə çox əlaydım deyəsən. Yemək rejimimiz gündə iki dəfə eləmişdim amma gəl bunu balaca uşaqlara başa sal.
Bayıra çıxmağa qorxmurdum artıq amma çox da çıxmırdım. O vəhşilər kimi görsələr gic olurdular və səsləri uşaqları qorxudurdu.
Bəzən darıxdığım üçün çıxıb yarı yolda qalmış anamgilə baxırdım. Gözlərim zəif görürdü amma evdən tapdığım böyük bir vinokl ilə hər şeyi görə bilirdim. Arxa hissədə anamın həyəcanla evə (Bəlkədə mənə) baxmağını, Mehribanınsa üzünü çevirmiş ona baxmağını, Fuadınsa şoka düşmüş vəziyyətini. Hamısı görə bilirdim. Çox darıxırdım olarçün və bunun sadəcə dəhşətli bir yuxu olmasını diləyirdim. Hərdən mənə elə gəlirdiki olar hərəkt edirdilər. Anam göz qırpdı? Mehriban qabağa çevrilib güldü? Fuad dişlərini göstərdi? Vinoku aşağı salıb birdə baxırdım. Hərşey yolundaydı amma bu mənzərə getdikcə qorxudurdu məni. Çox baxdıqca maşının tutqun aurasında halisunasiyalar görürdüm.
Uşaqlarsa elə uşaq idilər. Artıq demək olarki heç çıxmadığımız qonaq otağı oyuncaqlarla doluydu. Heçnə olmamış kimi oynuyurdular, ta ki bayırda yeni bir ulaşma başlayana qədər. Artıq bəzən bu da normal gəlirdi və oyunlarına davam edirdilər. Amma məni narhat edən bu deyildi. Məni narhat edən şey Elizabetində olara qoşulmasıydı. Normal bir uşaq kimi oynamırdı amma