əylənirdi.Uşaqlara bu qədər yaxın olması və uşaqların bu qədər rəğbətini qazanması məni narahat edirdi. Bəlkədə evdəki tək qızlar olduqlarıyçün bacımla daha çox mehribanlaşmışdılar. Gəlincikləri bir yerdə bəzəyir, bir yerdə yemək yeyir, paylaşır və hətta bəzən qucaqlaşıb yatırdılarda. Axşam vaxtı yəni normalda axşam olmalı olan vaxt uşaqlarıda qucaqlayıb yatırdım. Onu isə biz tərəfə qoymurdum o da kreslonun bir küncündə büzüşüb yatırdı. Belə baxanda onun da tək yatmadığına əmin idim.
Altıncı yada yeddinci gün səhər gözlərimi açanda nəsə qəribəlik hiss etdim. Gözüm həmişəki kimi Elzaya baxdı birinci amma o yerindəydi və yatırdı. Yan yörəmə baxdım Fidan və Vüqarı gördüm. Bəs Rüstəm hardaydı? GUM! Yuxum qaçdı və tez ayağa qalxdım. Sakitcə “Rüstəm” çağırdım. Səs gəlmədi. Elizabet oyanmışdı, amma obiriləri yatırdılar. “Rüstəm” çağırdım yenə, bu dəfə Elzaya baxaraq. O da maraqlanırmış kimi ətrafına baxırdı. O biri otaqlara keçdim aşağıda yoxuydu. Saata baxdım, 3 idi. Günəş düz başmızın üstündə olmsına baxmayaraq gecəydi əslində. Bu cür 6 sutka keçirməyimə baxmayaraq hələdə öyrəşməmişdim.
Harda ola bilər, harda?Deyə düşünürdüm ki ev qapısının aralı olduğunu gördüm. Hər şey o saniyə girdi beynimə. Mehribanın “Rüstəm lunatikdir. Hərdən gecələri bütün evi gəzir deyə ayağının altına yaş əski qoyuram...” deyən səsi qulağımda cingildədi. Bunu birdəfə çox xoşladığı uşaqları barədə söhbət açılanda demişdi. O dəqiqə həqiqətən də dəhşətliydi. Məsuliyyət, qorxu, ağrı boğurdu məni o dəqiqədə. Özümü öhtəsindən gələ bilməmiş, zəif hesab edirdim. Necə belə yatıb qala bildim. Ya sadəcə yuxarı çıxıb? Ya bəlkə hələdə evdədi? Bəs qapı? Qapını kim açıb?
Ağır-ağır nəfəs və atdımlarla qapıya yaxınlaşıram, amma məsafə sonsuz kimidir. Tutqun dəhlizin sonuna gəlib qapını açıram. Niyə hər şey bu qədər ağır gedir? “Nolar orda olmasın!” Qapı açılır gözlərim gur işığa öyrəşir hələ. Yox orda deyil, olsa o vəhşilər qara- qışqırıq salardılar, Bayırda isə ölüm səssizliyi var. Deyə özümü təsəlli