i edirəm, amma balaca uşağın sarı zəminin sonununa doğru yellənə-yellənə getdiyini görürəm. Mənzərə bununla bitmir, o vəhşilər nəfəs almadan onu izləyir və hamısıda gözə tam hallarıyla görsənir. Gümüşü rəngli, pas çilli, sarı uzun dişli iri qıyıq gözlü, simmetrik buynuzlu yüzlərlə məxluq ona fokuslanmışdı. Tam mərkəzdə qara buynuzları görünməyən zülmət kafşonundan çıxmış başçıları vardı və əlini düz rüstəmə doğru açmışdı. ZAXOR! 1 metr qalmışdı və sarı çobanyastıqlarrı ordaca bitirdi. 1 METR!
“RÜSTƏƏM” qışqırıb ildrım sürətiylə bayra qaçdım. Amma mənzərə lap əvvəldən ümüidsiz idi. Çox az qalmışdı. O qara mantiyalı yekəpər əlini ona uzadıb dayanmış çatmağını gözləyir, məsafələr qısaldıqca daha çox səbirsizlənirdi. O biriləriysə yerlərində heykəl kimi dayanmışdılar, amma məni görüb dişlərini göstərdilər. Dyanmadım. Gözüm yenə maşına çevrildi, Mehriban ordaydı bunu bilirdim. İlahi ona nə deyəcəkdim? Ayağıma bir az da güc verdim və Durmadan “RÜSTƏM DAYAN! RÜSTƏƏM” Bir yandan “HAAAAAAAAAAAA səsi yenə beynimdə canlanırdı. Qışqırdım. “RÜSTƏM!!!” Rüstəm isə yerində dayanmadan yuxulu-yuxulu qabağa gedirdi. Sonra əmmaməli məxluq nəsə dedi və Rüstəm də əlini uzatdı. “YOOOOX!...” deyib qışqıranda olara çatmışdım. “HAAAAAAAAAAAA” Sürətlə gəlib Rüstəmi elə qucaqladım ki az qala qabağa yıxılacaqdım. Başımı qaldıranda onu gördüm və az qala uzun dırnaqları gözmə batacaqdı. Düz qarşımdaydılar və bu mənzərəni heç vaxt unutmayacaqdım. O biriləri hirslərindən daha çox qəzəblənmiş və artıq sakit durmayıb vurnuxmağa başlamışdılar. Dəli bağırışmalar hər yanı bürümüşdü və bu səsə qucağımdakı Rüstəm ayıldı. O da qabağındakıları görüb dəhşətlə qışqırmağa başladı. Qara əmmaməli məxluq əsasını da qaldırıb nəysə təkrarlayırdı, mən isə özümdə güc toplayıb evə qaçmağa çalışdım amma qorxudan ayaqlarım elə boşalmışdıki, sadəcə sürünə bilərdim.
Bir yannan da Rüstəm qucağımda vurnuxur mənnəndə qurtulmağa çalışırdı. BU boyda uşaq necə bu qədər güclü ola bilərdi? “HAAAAAAAAAAAA Bura ver