qayıtdım. Heç kimi ayıltmamaqla yeməkləri düzməyə çalışdım, amma qaşıq cingiltisinə bacım oyandı. Əvvəlcə ətrafına, sonra mənə qəmli-qəmli baxdı. İri qəhvəyi gözlərində parıltını görə bilirdim. Elə bil nəyisə axtarırdı.
Onu bu cür görmək məni elə yıxırdıki, əlimdəkiləri qoyub tez yanına yaxınlaşıb onu qucağıma aldım. “Nolub Fidan?” deyə soruşdum.
“Anamı gördüm yuxuda.” Dedi və bayaqdan gözündə ilişib qalan damlanın yolu açıldı. Mənim də ağlamağımı görməməsi üçün onu çiynimə yatızdırıb yanağından öpdüm və bəlkədə yüzüncü dəfə o boynumda hıçqırıqlarla boğulanda “Hər şey yaxşı olacaq Fidan. Anamız gələcək.” dedim. Bu vaxt bayırda o vəhşilərdən birinin nəriltisi gəldi və Fidan məni az qala boğacaqmış kimi boynumu qucaqladı. Artıq qorxma, keçəcək, hər şey yaxşıı olacaq kimi şablanları işlətməkdə işə yaramırdı (haçan yaramışdıki). “Haçan gələcək? Bəlkə ... ö-ölüb?” dedi və daha da hıçqırmağa başladı.
“Niyə belə fikirləşirsən ki” kimi axmaq bir sual soruşdum.
“Axı bayırdakı bizim maşınımızdır. Anam, bibim onuynan getmişdilər. İndiysə yolda ilişib qalıb, deməli...”
“Yox, yox, yox gözəlim. Anamız da, Mehriban da elə bacımızda hamısı salamatdı və... Təhlükəsiz ... yerdədilər.” Son sözlərimə heç özümdə inanmadım. “Gəl acımısan, yəqin” deyib fikrini yayındırmaq istədim. İstəksiz şəkildə stolun arxasına keçdi. Onu başa düşürdüm, kim səhər yeməyini soyuq suda islanmış xoşluyurduki?”
Fidan fikri dağılmış, öz yeməyinə başı qarışanda Rüstəmi oyatdım o da yeməyini yeməyə başladı. Sonra Elzaynan, Rüstəmin yanına keçdim. Rüstəm daş kimi yatırdı, Elzaysa məni görən kimi halsız- halsız gözlərini açdı. Yanında oturdum və saçlarına sığal çəkdim. İfadəsiz baxışlarıyla mənə baxırdı.
“Çox sağol” dedim. Gözlərini yumub açdı. “Halın var?” deyə soruşdum, guya hər şey göz qbağında deyilmiş kimi. Yenə gözlərini açıb bağladı. Çox halsız olduğunu görüb onu yormamağa çalışdım və qalxıb süfrə başına keçdim.
***
Elza o cürə iki gün yatdı. Hər gün daha çox enejili görünürdü və bu onda